Fascinerend en verontrustend

In Groenbaard laat Joost Uitdehaag zijn lezers kennis maken met het zogenoemde kwakervirus, een virus waarbij de ogen onder andere verkleuren. Het verhaal speelt zich af in het jaar 2330. Het is een tijd waarin de genen letterlijk worden ingevroren. Het is tevens een tijd waarin de kinderen koste wat het kost beschermd worden. Hoewel het in deze tijd ook mogelijk is om je te laten upgraden, zijn er mensen die dit wegens bepaalde omstandigheden niet hebben gedaan. Er wordt dan ook een sterk onderscheid gemaakt tussen de puren en de gemodificeerden.
Het is goed dat er een beknopte tijdlijn beschikbaar is in deze novelle, want er komen dus termen uit de eerdere werken van De Zwijgende Aarde- reeks, waar Groenbaard dus onderdeel van is, voorbij. Voor mensen die nog niets van deze serie hebben gelezen, motiveert het dus om de andere delen vooralsnog te willen gaan lezen.
Selectief fokken is een zwaar thema, en Uitdehaag heeft een knap staaltje bestaande geschiedenis in de verhaallijn toegepast, waarbij de Voortrekkers een opmerkelijke rol hebben gekregen. De auteur weet een geloofwaardig beeld van een mogelijke toekomst te scheppen, waarbij hij heel levendig de omgeving en bepaalde delen uit het sterrenstelsel van de toekomst weet te omschrijven. Hierbij wordt handig gebruikt gemaakt van geur, kleur, en emoties.
De insteek in de verhaallijn is ronduit fascinerend, maar zeer zeker ook erg verontrustend. Het laat tevens zien dat elke tijdsgeest zo zijn problematiek heeft. De auteur weet de kwestie op een gedegen manier af te wikkelen. De vraag wat er van de mensheid moet gaan worden, komt hierbij onverhoopt naar boven drijven.
Een uitermate interessante novelle, die weleens de nodige stof zal kunnen doen opwaaien. Misschien qua thema niet voor iedereen weggelegd, maar vooralsnog een zeer goed uitgewerkt verhaal. Aannemelijke sciencefiction van eigen bodem.