Langdradig

Er wordt meteen al veel verteld in Het oog van Zarabanda, en Rutger de Bruijn zwaait de lezer al met veel details over de personages om de oren. Er worden twee perspectieven gebruikt, en dit kan voor enige verwarring zorgen, omdat deze perspectievenwisseling in hetzelfde hoofdstuk gebeurt. In combinatie met de infodump over de karakters, kan de lezer al dan niet meteen laten afhaken, of juist wel het fijne van de situatie willen laten weten. Ergo, het kan weleens een verhaal zijn, dat niet voor iedereen interessant is. Daarnaast overweegt Rica in de eerste plaats een abortus, en dit kan weer een gevoelig onderwerp voor de lezer zijn. Al met al wekt het eerste hoofdstuk de indruk, dat het tevens een boek kan zijn, waarmee men enige voeling moet hebben.
De auteur hanteert een schrijfstijl waar men even in moet komen, en kan soms door de vele omschrijvingen te wollig zijn. Het taalgebruik is ook niet overal even passend, en dat het op sommige momenten meer als een reisverslag met een droge geschiedenisles leest, maakt het verhaal niet altijd even prettig leesbaar.
De personages komen qua emoties plat uit de verf, waardoor de lezer het moeilijk vindt zich in hen te verplaatsen. Hoewel er juist in een aantal scenes iets te veel emotie naar voren komt, zijn de emoties niet altijd even herkenbaar, en zelfs ronduit ongeloofwaardig. Er is geen balans tussen klakkeloos iets vertellen, en het juist laten bij het laten zien wat er gebeurt, waardoor er geen ruimte overblijft voor eigen interpretatie van de lezer. Voor een verbeeldingsroman laat de auteur dan ook bizar weinig aan de verbeelding over.
Opvoeding is een zeer uitgesproken thema binnen de verhaallijn. Naast abortus komt er ook een scene voorbij waarin een miskraam wordt beschreven. Wederom een heftig onderwerp omtrent het thema kinderen krijgen, waarin niet elke lezer zich even goed kan verplaatsen. De lezer kan niet helemaal de vinger leggen op waarom het niet heel geloofwaardig overkomt.
De quotes die de auteur heeft gebruikt, komen bij de lezer aan, en passen bij de sfeer in de verhaallijn. Als men van een boek houdt waarin voor het gevoel veel herhaling zit, en wanneer men een beetje langdradigheid niet schuwt, is dit een verhaal waar de lezer wel in wil verdrinken. Wanneer het einde nadert, is het dan ook met de protagonisten abrupt gedaan. Een boek waarbij lezers het gevoel hebben gekregen, dat er gerust nog wat dubbele uitleg geschrapt had kunnen worden.