Half verborgen scenario's

Er is meteen sprake van een onheilspellende ondertoon in de vertelstijl van Ontaard, en Nicole van der Spek weet de aandacht van de lezer moeiteloos te vangen en vast te houden vanaf de eerste openingszin. Er sluipen ook meteen al enkele vragen het brein van de lezer binnen. Dan keer het perspectief naar Maaike, de protagonist die in het verleden van een familie graaft. Een andere point-of-view is dat van Emma, die de lezer stukjes uit wat er in haar verleden heeft afgespeeld, deelt. Lezers merken dat er over de karakters is nagedacht. Zo is Maaike als voormalig oorlogsverslaggever geraakt door de oorlog in de zin van haar mentale gezondheid, en kan ze daardoor onder andere niet tegen harde geluiden. Ze kan daardoor dan ook nogal humeurig overkomen.
Opvallend is niet alleen de kalme manier van vertellen, de auteur houdt er tevens een knap staaltje vooraanschouwing op na. Er wordt gezorgd voor enkele mogelijke motieven, nog voordat er een misdrijf plaats heeft gevonden. Daarnaast blijkt al snel dat de karakters op vele manieren onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zowel de personages uit het verleden als uit het heden. Op meesterlijke wijze laat de auteur haar lezers erop los speculeren, en telkens wanneer de lezer denkt het bijna uitgeknobbeld te hebben, wordt er een stukje nieuwe informatie aangereikt. Deze informatie kan de lezer allen maar meer in verwarring brengen, al dan niet op een goede manier. Ondertussen wordt de spanning op een serene manier opgevoerd, en kan het de lezer een uitermate beklemmend gevoel geven.
Uiteindelijk zou de lezer door het speculeren er ook helemaal niet zover naast kunnen gaan zitten. De auteur heeft dus een op een knappe manier half verborgen scenario’s en mogelijke gebeurtenissen weten op te rakelen, die de lezer gegarandeerd op het verkeerde been hebben gezet. Van der Spek is een mooie aanwinst voor het thrillergenre met psychologische elementen, en opmerkelijke personages die de lezer zullen bijblijven.