Lezersrecensie
Buitengewoon anders
In De ravenkoning, laat Maggie Stiefvater meer achtergrondinformatie over Gansey los, en zullen de protagonisten er alles aan doen om de vloek die op Blue rust, op te heffen. Zoals we van Stiefvaters stijl gewend zijn, schuilt er opnieuw een serene, langzaam opbouwende ondertoon in de manier van vertellen. De alom genoemde ley-lijnen blijven prominent aanwezig in deze magische verhaallijn. Dromen, visioenen, en magie, zoals schouwen, zijn boeiende thema’s. De auteur weet een sfeervol beeld van de omgeving te scheppen, een sfeer die de lezer moeiteloos zal opsnuiven. Naarmate het verhaal vordert, wordt de omgeving met de minuut griezeliger. Er worden entiteiten gemanifesteerd, die ronduit opmerkelijk zijn. Het is tevens een zoektocht waarin de karakters naargeestig op zoek zijn naar zichzelf. Hierbij komen nog weleens heftige emoties en gevoelens bij los.
Het is een verhaal waarin de uitdrukking “race tegen de klok” letterlijk kan worden genomen, en waarin de horzel een opmerkelijke symboliek belichaamt. Insecten hebben sowieso een opvallende rol in de verhaallijn gekregen. Het boek omschrijft veel herinneringen van de karakters, en deze scenes neigen naar een lichte infodump. Ze zijn er niet minder interessant door. De gebeurtenissen in de verhaallijn zijn al vreemd genoeg van zichzelf, en zijn soms naast griezelig ook bij tijden aan de vage kant. Dit kan voelen alsof de auteur regelmatig van het werkelijke doel afdwaalt.
Stiefvater heeft een hele uitgesproken manier van storytelling, en hoewel de auteur een interessante manier van sfeervangen heeft, krijgt de lezer toch onverhoopt het gevoel een beetje verdwaald te zijn in de manier van hoe de schrijfster haar scenes uitbeeldt. Lezers kunnen niet altijd evengoed er de vinger op leggen, waar de auteur exact op doelt.
De serie is en blijft daardoor een serie die niet heel gebruikelijk is. Het zal zeker niet voor iedereen zijn of haar ding zijn, en er werd op sommige momenten zelfs onbegrijpelijk bevonden. Op sfeer blijft het dan wel scoren. Dit blijft eentje die voor het gevoel niet helemaal alles afwikkelt. Een boek dat buitengewoon anders werd bevonden, en is een niche door de jaren heen gebleven.
Het is een verhaal waarin de uitdrukking “race tegen de klok” letterlijk kan worden genomen, en waarin de horzel een opmerkelijke symboliek belichaamt. Insecten hebben sowieso een opvallende rol in de verhaallijn gekregen. Het boek omschrijft veel herinneringen van de karakters, en deze scenes neigen naar een lichte infodump. Ze zijn er niet minder interessant door. De gebeurtenissen in de verhaallijn zijn al vreemd genoeg van zichzelf, en zijn soms naast griezelig ook bij tijden aan de vage kant. Dit kan voelen alsof de auteur regelmatig van het werkelijke doel afdwaalt.
Stiefvater heeft een hele uitgesproken manier van storytelling, en hoewel de auteur een interessante manier van sfeervangen heeft, krijgt de lezer toch onverhoopt het gevoel een beetje verdwaald te zijn in de manier van hoe de schrijfster haar scenes uitbeeldt. Lezers kunnen niet altijd evengoed er de vinger op leggen, waar de auteur exact op doelt.
De serie is en blijft daardoor een serie die niet heel gebruikelijk is. Het zal zeker niet voor iedereen zijn of haar ding zijn, en er werd op sommige momenten zelfs onbegrijpelijk bevonden. Op sfeer blijft het dan wel scoren. Dit blijft eentje die voor het gevoel niet helemaal alles afwikkelt. Een boek dat buitengewoon anders werd bevonden, en is een niche door de jaren heen gebleven.
1
Reageer op deze recensie
