Smaakt nog altijd naar meer

Het is altijd een spannende en blije gebeurtenis wanneer de envelop voor de Christie-challenge van Rainbow Uitgeverijen op de mat valt. Ieder jaar verzinnen zij weer een leuke puzzel rondom hun nieuwste en fraaiste heruitgave van de boeken van Agatha Christie. Natuurlijk heb ik ruim van tevoren de uitverkoren schattige hardcover met de sierlijke, zinnenstrelende letters aangeschaft. Dan is het vervolgens wachten op het startschot terwijl ik me al verheug op het lezen, het gepuzzel en het uitvoeren van de door Rainbow verzonnen opdrachten. Zelfs de voorpret is inmiddels traditie geworden. En dan is het zover: tijd om de enthousiaste medespeurneus in mij wakker te schudden. Deze keer ben ik het hulpje van Poirot in ‘De Zaak Styles.’

De Zaak Styles is het eerste door Agatha Christie geschreven boek. Ze had zich ten doel gesteld een detective te schrijven waarbij alle aanwijzingen aanwezig zijn maar de dader toch een verrassing is. En dat is haar uitstekend gelukt. Hoe goed ik alles ook noteerde, met tijdlijnen en al, en hoe goed ik ook trachtte de dader te ontmaskeren, ik ben er niet in geslaagd. Het is enkel aan de grijze hersencellen van die kleine Belg te danken dat geen onschuldige opgehangen zal worden. Ik heb op aanraden van Rainbowuitgeverij veel chocolademelk gedronken, om mijn grijze hersenstellen te stimuleren. Ik vrees zelfs een beetje te veel, mijn hersenen zijn erin verdronken en liggen nu versponsd op apegapen.

‘Wij moeten zo intelligent zijn, dat hij er geen flauw vermoeden van heeft dat wij ook maar enigszins intelligent zijn’

Hoe bereikt Christie nou dat ze alle aanwijzingen geeft en wij de dader toch niet vinden? Het ligt aan twee dingen. Er is een overdaad aan aanwijzingen maar van elke aanwijzing geeft de auteur slechts een of enkele mogelijke interpretaties. Ook worden niet alle details verstrekt. Daardoor heeft die verdraaide Poirot dus een voorsprong. Nu kan die arme Hastings, het hulpje van Poirot er niets aan doen dat zijn brein vertroebeld is door allerlei romantische neigingen. Daar hebben wij, het Rainbow hulpteam van Poirot, geen last van. Toch komen wij met zijn allen breincapaciteit tekort. Een bijspijkercursus voor de volgende Challenge is dan ook geen overbodige luxe.

Is het te merken dat dit haar eerste detective is? Nou, ja en nee. In dit boek krijgt Poirot -de kleine Belgische vluchteling - een goede en uitgebreide introductie met een relatief uitgebreide achtergrond. Hij komt minder afstandelijk over dan in latere boeken. Het lijkt of dit boek ook meer draait om de details, de voorwerpen en tijdslijn dan in de latere boeken. Of het valt gewoon meer op. Hoewel de onderlinge relaties ook een belangrijke rol spelen, komen deze pas later in het boek meer aan bod. In dit boek lijkt dit samenspel nog wat minder een geheel te vormen dan verderop in de serie. Dat wil niet zeggen dat alle latere boeken beter zijn. Onder de vele boeken die ze schreef (dat gaat richting de tachtig), zijn ook minder aansprekende exemplaren te vinden.

Spannend is het nog steeds, deze in 1920 eersteling. De vaart blijft erin zitten en de spanningsboog blijft aanhouden tot aan het onthullende slot. Ruim een eeuw na verschijning smaken Agatha’s detectives nog altijd naar meer.