Het roer moet om

In ‘Vandaag voel ik me goed’ van Patrick Martens springt de zelftwijfel al van de cover. Met een juichend gezicht prijkt het hoofd van de auteur boven de titel waarin voor het woordje ‘goed’ de woorden ‘dom, lelijk, dik, anders, oud en eenzaam’ zijn doorgekrast. De ondertitel ‘Mijn eerlijke zoektocht naar zelfacceptatie’ heeft hij met rust gelaten. Maar deze roept wel de vraag op waarom hier het woordje ‘eerlijk’ staat. Was er dan eerst sprake van een oneerlijke zoektocht? Kan een zoektocht oneerlijk zijn? Vanwaar deze nadruk?

Patrick Martens is een bekende Nederlandse acteur en presentator. Hij is inmiddels 47 jaar oud en durfde pas laat uit de kast te komen. Ondanks zijn vlotte voorkomen en babbel zat het van binnen nooit helemaal snor. Hij ergert zich aan zijn please gedrag en twijfelt voortdurend aan zichzelf. Dat leidt ertoe dat hij op zijn 45ste besloot het roer om te gooien en zijn onzekerheden de deur uit te doen. Of dat is gelukt? Volgens de intro wel maar het slot van het boek laat een wat genuanceerder beeld zien.

De eerste helft van het boek wist de aandacht minder goed vast te houden. Terwijl Patrick afwisselend tussen heden en verleden het verhaal van jeugd en tot wasdom komen uit de doeken doet, treedt vooral zijn please gedrag op de voorgrond. Het lijkt alsof hij zijn ziel en zaligheid blootgeeft. Maar net voor hij de diepte ingaat, glipt hij zonder verdere uitweiding of verklaring weg. Het lijkt daardoor alsof hij zijn diepere emoties voor zichzelf wil houden. Of misschien loopt hij er voor weg. Is zijn zoektocht wel eerlijk dan?

Het verschil tussen wat hij voelt en wat hij doet en hoe hij naar buiten overkomt is levensgroot. Maar geleidelijk zakt zijn masker een beetje, en komt meer van de innerlijke Patrick bloot te liggen. Hij weet vrede te sluiten met zichzelf. Wat hem lijkt te helpen zijn de interviews met dragqueens, vriendinnen, vrienden en andere bekendheden. Hij weegt en wikt wat zij hem vertellen en het helpt hem te relativeren. Maar zichzelf begrijpen, waarom hij zo is als hij is, dat is er nog niet helemaal. Dat komt pas op gang wanneer hij deelneemt aan familieopstellingen en aan sessies met geestverruimende middelen. Wat hij daarbij ontdekt is verrassend en onthult geheimen uit zijn familieverleden. Nu hij langzaam wat meer van zichzelf laat zien wordt het verhaal aansprekender. De gesprekken met lotgenoten en hun worsteling met familie of maatschappij over bijvoorbeeld het uit de kast komen zijn interessant en dragen daaraan bij. Het terugkijken naar momenten in zijn jeugd leveren achtergrond, zijn verhelderend en bieden de lezer meer inzicht.
Het einde van het boek was zelfs ontroerend. Ik moest er een traantje bij wegpinken.

Van zelfhaat naar zelfliefde en zelfacceptatie is hard werken. De zelfliefde is gelukt. Dat is een groot goed. Zelfacceptatie is echter een levenslang en voortdurend proces dat in beweging is, aldus Patrick zelf. En of het roer nu om is? Dat weet vooral Patrick zelf. Misschien is de uitkomst anders dan de verwachting die hij had toen de reis begon. Hij heeft in ieder geval meer vrede met zichzelf en hopelijk ook met zijn please-gedrag.

3,75 sterren