Gemiste kans, schrijver moet nog wat ervaring opdoen.

Ik kreeg Mianara te lezen, een fantasy verhaal over een meisje dat haar familie opgepakt ziet worden door een regering die de Mianara, wezens met dierentrekken, onrechtmatig behandelt. Zij komt terecht letterlijk onder de grond, komt bij het verzet.

Helaas moet ik melden dat ik op pagina 64 gestopt ben met lezen. Voordat ik vertel waarom, moet ik erbij vermelden dat ik zelf ook schrijf en veel proeflees. Ik kan me dus goed voorstellen dat ik val over dingen die lezers die niet schrijven, minder zullen hinderen.

Het verhaal, hoewel in concept een beetje cliché, heeft potentie door een opvulling die niet standaard is. Echter wordt die potentie er voor mij onvoldoende uitgehaald. De schrijfstijl kan vlot genoemd worden, maar is wat mij betreft iets te vlot. Te vaak mis ik beschrijvingen, waardoor de scenes weinig sfeer hebben. Ik kan geen hoogte krijgen van hoe oud de hoofdpersoon is. Het gedrag van haar en degenen om haar heen doet me denken aan een kind van 10, maar haar woordgebruik en het plaatje op de voorkant suggereren een aantal jaar ouder. Dialogen lijken in elkaar gezet om de lezer snippets informatie te geven in plaats van dat de gesproken tekst logisch klinkt. Een gesproken zin als 'Ik ben eerder terug dan de bedoeling was.' lijkt mij overbodig. Voor de lezer voegt het niets toe en degene met wie hij spreekt ziet ook wel dat die persoon eerder terug is. Wil je daar toch de nadruk opleggen, dan had de andere persoon uit de dialoog beter kunnen zeggen 'Je bent vroeg.'

Er zijn verschillende momenten in het boek die uitgewezen zijn om reflectie neer te zetten, maar de schrijver mist deze kansen. Zo is er een stuk waar het kind, nadat ze net een enorm traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt, even alleen gelaten wordt in een kamer. Dat is het moment dat we kunnen zien hoe ze zich voelt, wat ze denkt, wat ze wil, wat ze doet. Wat gaat er om in haar hoofd? Of misschien denkt ze niet veel, maar zit ze als verdoofd. Echter is de volgende zin dat de persoon die haar in de onbeschreven kamer achterlaat, terugkomt met eten en drinken, wat hij neerzet. Vervolgens zegt hij daar niets over, want hij gaat meteen slapen. Geen 'Eet wat' of 'welterusten' of 'Probeer wat te rusten', helemaal niets. Het kind doet ook niets met het eten. Ze zegt niet of het lekker ruikt, of ze honger heeft, of dat ze misschien niet kan eten door de buikpijn. Ze gaat gewoon in bed liggen en het eten wordt vergeten. Jammer, want ik krijg zo geen binding met haar.

Dit zijn een paar voorbeelden van irritaties waardoor ik het boek heb weggelegd. Dat vind ik bij dit boek oprecht jammer, want zoals ik al eerder zei heeft het potentie. Als ik heel eerlijk ben, vind ik dat vooral de editor van dit boek tekort is geschoten. De punten die ik aanwijs, zijn mijns inziens typisch dingen die een editor aan een schrijver mee zou moeten geven om zijn schrijven naar een hoger plan te helpen tillen. Ik zou hem dan ook willen aanraden vooral te blijven schrijven, want hij is echt geen slechte schrijver. Hij heeft duidelijk een verhaal in zijn hoofd en qua zinsbouw is ook niets mis. Hij moet alleen nog wat groeien in welke informatie hij war en hoe moet geven voordat hij voldoende uit het verhaal kan halen om mij te kunnen boeien. En mijn ervaring als schrijver en proeflezer is dat hij die groei ook wel kan doormaken als hij dat wil, mits hij de juiste proeflezers/editors om zich heen heeft om hem te helpen.