tranentrekker

Wat begint als een eenvoudig jeugdboek, eindigt als een ware tranentrekker. Astrid Boonstoppel schrijft normaal spannende boeken, maar weet met Wees Lucie gevoelige snaren te raken.
Eerst dacht ik: voor mij iets te simpel, voor mij niet diepgaand genoeg. Maar naarmate het boek vorderde, kwamen er stukken naar boven die me nieuwsgierig maakte en richting het einde werd het heel emotioneel.

Lucie lijkt zelf dit verhaal te schrijven. Het lijkt of je brieven leest aan haar moeder, soms vrolijk, soms boos, altijd zoals een tiener nou eenmaal tegen haar moeder praat. Als blijkt dat niet alleen Lucies vader is overleden, maar ook haar moeder ziek is, komt er een heel sterke Lucie naar boven. Geen kind zou mee moeten maken wat Lucie meemaakt, maar Lucie is wel een voorbeeld van hoe sterk kinderen kunnen zijn voor hun ouders.