Onwijs goed!

Na de zoveelste seksistische opmerking is Vivian het zat. Ze is de leraren zat, die niet alleen altijd achter de football sterren zijn maar ook de kledingvoorschriften alleen op de meiden toepassen. De jongens die, omdat ze football spelen, alles kunnen maken is ze ook zat. Daarom besluit ze MOXIE op te richten, een feministische ‘zine’ die ze door de school verspreid. Niet langer zullen de meiden werkloos toekijken, het is tijd voor actie!

“Omdat we niet willen voldoen aan de (jongens)maatstaf van wat wel en niet goed is.
Omdat we boos zijn op een samenleving die meisjes dom en zwak noemt.
Omdat ik met hart en ziel geloof dat meisjes een revolutionaire kracht bezitten die de wereld voorgoed kan en zal veranderen.”

Waarschijnlijk is het eerste wat veel mensen over het boek MOXIE hoorde dat het boek verfilmd zou worden en als je dat hoort heb je er gelijk al een verwachting bij, want hé een boek wat verfilmd gaat worden moet goed zijn, toch? 
Nou dat is die zeker! Ik kreeg het boek binnen en besloot alvast de eerste pagina te lezen. Die eerste pagina werd het eerste hoofdstuk en het eerste hoofdstuk werd het hele boek. Ik begon en kon gewoon niet meer stoppen met lezen totdat het boek uit was!

MOXIE pakt veel serieuze onderwerpen aan zoals discriminatie, racisme, (seksuele) intimidatie en gelijkheid en toch leest dit boek, ondanks de heftige onderwerpen, vlot weg en verlies je jezelf er helemaal in. Schrijfster Jennifer Mathieu wisselt deze heftige onderwerpen, en momenten, af met luchtige en grappige stukken waardoor je de belangrijkheid ziet van de onderwerpen zonder dat het te zwaar wordt waardoor het leesplezier afneemt. Door deze schrijfwijze, die daarnaast ook nog erg levendig is, zie je dat Jennifer ook echt moeite heeft gedaan om het boek prettig leesbaar te maken voor jongeren, terwijl ze ook veel leren over nog altijd te veel bestaande situaties. 

“Terwijl ik in mijn appel bijt, zie ik verderop Lucy Hernandez aan een tafel zitten. […] Ik overweeg naar haar toe te lopen en haar te vragen bij ons te komen zitten, maar dan bedenk ik dat Mitchell en zijn stompzinnige vrienden […] zitten te wachten op de eerste de beste gelegenheid om een van ons met hun vrouwonvriendelijke onzin te belagen. […] En dus vraag ik haar niet om bij ons te komen zitten.”

De karakters zijn door Jennifer op een geweldige manier uitgewerkt. Al vanaf het begin merk je hoe hoofdpersoon Vivian struggled met haar geweten om voor zichzelf, en andere meiden, op te komen en om maar niet op te vallen omdat ze geen doelwit wil zijn. Deze innerlijke strijd is door Jennifer zo goed beschreven en ontwikkelt in de rest van het boek dat je niets anders kan dan dit meisje in je hart sluiten. Ook de discriminerende schoolleiding en de football spelers zijn extreem goed neergezet en ik heb meerdere keren in het boek de neiging gehad om deze jongens en mannen in elkaar te willen slaan, ik was zo boos en teleurgesteld. 

Dat dit boek dus verfilmd wordt is geen wonder maar moest gewoon zo zijn, al lijkt het me moeilijk dat ze de karakters en het verhaal zo goed kunnen neerzetten als Jennifer Mathieu het heeft beschreven. Dit boek is gewoon een boek wat elke middelbare scholier zou moeten lezen. 

Jennifer Mathieu woont met haar gezin in Texas waar ze naast auteur ook werkt als Engels docent. In haar boeken doet ze haar best jongeren te behandelen als volwaardige personen die zelf nadenken en beslissingen nemen.