Corpus delicti: veel details, te traag

Ella Andersson is geen gewone forensische pathologe. Ze heeft haar naam veranderd zodat ze niet gelieerd wordt aan een upper-class familie waar ze eigenlijk niets meer mee te maken wil hebben. Maar bloedbanden kan je niet zomaar negeren.
Wanneer er een lijk binnen gebracht wordt dat al jaren in de grond heeft gelegen, blijkt er een link te zijn naar haar familie. Alhoewel haar werk op feiten gebaseerd is en ze geen conclusies trekt, dat is voor de rechercheurs, kan ze het niet laten zelf wat onderzoek te doen met gevaar voor eigen leven.
Alhoewel het wel een degelijk verhaal is, vond ik dat er veel te veel lopende tekst zonder conversaties en zonder witregels op de pagina's stonden. Soms heel pagina's lopende tekst zonder enige pauze en dat leest niet lekker.