Een lach en een traan

Het boek begint met de nodige humor, maar naargelang de diagnose en de behandeling vorderen, wordt het allemaal ernstiger. Ik heb het boek gelezen terwijl ik zelf juist de uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek had ontvangen, die brief heb ik als bladwijzer gebruikt. Ik heb zelf ook al verschillende mammografieën ondergaan en ik voelde me daar ook niet vrouwvriendelijk behandelt, uw borsten zijn gewoon lappen vlees waaraan getrokken, geduwd en geplet wordt. Lang geleden heb ik hierover al eens iets geschreven, dat als mannen hun teelballen op deze manier zouden moeten laten onderzoeken op teelbalkanker, ze na twee jaar echt niet meer terug zouden komen, en dat ze dan eerder van teelkubussen kunnen spreken dan van ballen. Het moet toch op een andere manier kunnen zou je denken.

Wat ik me nooit gerealiseerd heb, is dat bestralingen zulke brandwonden geven. Ja, ik wist wel dat het iets deed, maar tot blaren toe dat had ik niet verwacht. Wat me dan weer doet afvragen wat het bij andere bestralingsplaatsen met een mens allemaal doet.

Ik heb geglimlacht, een krop in de keel gehad en echt meegeleefd met de auteur. Ook fijn dat ze aandacht had voor haar partner, hoe het voor haar partner was. De reis naar Zweden zo ik trouwens zo ook willen doen, lijkt me een geweldige plaats om te wandelen en mijmeren over het leven.
Het omdenken van het woord kankeren naar kan keren vind ik een geweldige vondst.

Een boek voor iedereen die van ver of dichtbij met kanker te maken heeft.