Wat een tegenvaller

Omerta is de zwijgplicht bij ondervraging, vooral bekent van de maffia.
Dit boek gaat over een journalist die explosieve informatie aangeboden krijgt. De persoon die de informatie heeft, wordt vermoord voordat de overdracht kan gebeuren. Er is echter wel een soort van dagboek met aantekeningen, formules en dergelijke en daarop ontstaat door verschillende partijen een jacht, dus ook op de journalist zelf.

Het verhaal is geschreven door vader en zoon en wanneer je als duo schrijft, is het de bedoeling dat je aan het verhaal niet afleest welke stukken door verschillende personen geschreven zijn. Dat is hier wel het geval. De zinnen klinken soms oubollig, het taalgebruik is bij momenten erg ouderwets terwijl het verhaal zich wel nu afspeelt, de zinnen lopen voor geen meter, om over de taalfouten en-of zetfouten maar te zwijgen. Ik heb de indruk dat dit boek geen eindredactie heeft gezien.
Dit boek is het negende uit een reeks en aan de hand van de flaptekst was ik echt wel enthousiast en al helemaal omdat het Vlaamse auteurs zijn, maar dat is dus zwaar tegen gevallen. Ik heb in jaren niet meer 1 ster gegeven. Jammer van de tijd die ik erin gestoken heb.