Onderhoudende race door de Laars

Zijn het waardige opvolgers, die Ferri en Conrad? Ja. De race door de laars zit zo vol typische Asterixhumor, de stijl en het scenario doen zo denken aan die van Uderzo en Goscinny, de Race door de laars (“Transatlantique’) het is een feest der herkenning. Natuurlijk zijn er de discussies over de stereotypen, de herhalingen, het geweld… maar voor de liefhebbers doen die niets af aan het Asterixgevoel dat dit album kenmerkt.

Het verhaal is voorspelbaar: onze helden voelen zich uitgedaagd omdat een race over de Romeinse wegen natuurlijk door Galliërs moet worden gewonnen. Caesar eist natuurlijk dat dat een Romein moet zijn… Alle bekende clichés (vette Romeinse senatoren, een kwaadaardige Caesar, domme legionairs, het chauvinisme, Obelix die alles met geweld oplost) komen langs op dezelfde onweerstaanbare manier als in de eerdere – inmiddels meer dan 30 – albums. Spotten om Italiaanse eigenaardigheden, politieke verwijzingen, er is een hoop te genieten. Zelfs een Berlusconi-achtig type komt erin voor.
Eigenaardig is wel dat het papier uitgevonden lijkt te zijn en verderop nog in marmertabletten wordt gehakt. Ook lijkt er iets meer ruimte te zijn voor amoureuze verwikkelingen. Zo vindt Idéfix een vrouwelijke aanbidder, houden een kalververliefde jongen en meisje elkaars handje vast, lonken mannelijke en vrouwelijke deelnemers van de race naar elkaar… Ook de beroemde openingspagina (‘zo’n 2000 JAAR geleden…’).
Hoe oud was ik toen de eerste Asterix cadeau kreeg? Zeven, acht jaar? Veertig jaar later is, net als bij de toverdrank van Panoramix de magie nog steeds niet uitgewerkt. Mijn oudste zoon, inmiddels 23 is er ook mee opgegroeid en er is misschien nu wel wéér een nieuwe generatie (‘millenials’) die de helden uit dat ene dorpje dat dapper weerstand biedt tegen de Romeinse legioenen gaat waarderen.

Sommigen hebben dat met Donald Duck, anderen met Kuifje (‘ik móet alle albums hebben’). Nieuwe tekenaar, nieuwe scenarist, voor je ’t weet heb je toestanden, zoals met de gemoderniseerde Suske en Wiske. Hier niets van dat alles. Zelfs bijfiguren als de kattige Bellefleur, de vitale Nestorix zijn geen spat veranderd. En de bard is in de Nederlandse vertalingen heeft dan wel een nieuwe naam, maar hij mag nog stééds niet zingen tijdens het everzwijneneten op de laatste pagina.