Ontmoeting met een sterk debuut

De roman ‘Waar de suikerbieten groeien’ van Esther Sloots kwam op mijn pad via de uitgeverij. Normaal gesproken grijp ik niet meteen naar een debuutroman, maar de korte introductie die ik van de uitgever ontving, wekte toch mijn nieuwsgierigheid naar dit eerste werk van Sloots.
Vanaf de eerste pagina voelt de roman als een warm welkom; de lezer wordt meteen ondergedompeld in de zoektocht van Anna en het leven van Mina. De manier waarop Esther Sloots deze personages introduceert, zorgt ervoor dat je je snel verbonden voelt met hun verhaal.

Familiebanden en vriendschap vormen de kern van deze roman. De relaties tussen de personages zijn innig en soms complex. In het dorp waar het verhaal zich afspeelt, blijkt dat de waarheid niet altijd het belangrijkste is; soms is het belangrijker hoe je met die waarheid omgaat om te kunnen overleven binnen de gemeenschap. Esther Sloots laat zien hoe mensen zich aanpassen en hun weg vinden, ondanks alles wat ze meemaken.
De roman vraagt in het begin om extra aandacht van de lezer, doordat Esther Sloots behendig wisselt tussen verschillende personages en tijdsperiodes. Heden en verleden worden nauw verweven, en de gedachtes van de personages worden op subtiele wijze afgewisseld. Het verhaal wordt niet vanuit één perspectief verteld, maar juist vanuit meerdere personages, waardoor het geheel aan diepgang wint.
Wat de roman krachtig maakt, is de geloofwaardigheid waarmee de personages en hun ervaringen worden neergezet. Binnen het dorp, waar het verhaal zich afspeelt, is roddelen aan de orde van de dag en worden snel kanten gekozen. Sloots weet deze dorpsdynamiek bijzonder en uniek te verwerken in haar debuut, waardoor de sfeer en onderlinge verhoudingen authentiek aanvoelen.

Mijn leeservaring met ‘Waar de suikerbieten groeien’ is bijzonder positief. Naarmate ik Mina en Anna beter leerde kennen, liet het verhaal me niet meer los. Het debuut van Esther Sloots bevat verschillende facetten van een roman, maar ook spannende elementen die het geheel levendig houden. De auteur weet op treffende wijze te tonen hoe families omgaan met verhalen en geheimen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Bovendien wordt invoelbaar gemaakt hoe men omgaat met verhalen waar niemand over spreekt, maar die toch door iedereen in het dorp worden gekend. Esther Sloots heeft deze worstelingen overtuigend neergezet, waarbij vooral opvalt dat de gevolgen voor volgende generaties vaak worden onderschat.

In ‘Waar de suikerbieten groeien’ passeren meerdere generaties de revue, wat het verhaal compleet maakt. Door de verschillende generaties te belichten, ontstaat een rijk en gelaagd beeld van de familiegeschiedenis. Dit draagt bij aan de diepgang van het boek en zorgt ervoor dat de lezer zich kan verplaatsen in de personages en hun onderlinge relaties.

Bedankt Ambo Anthos en Harold Croon voor het mogen lezen van Waar de suikerbietengroeien voor de publicatiedatum