Slaperige nacht in Hongaarse sferen

Deze debuutroman van Vilmos Kondor speelt voornamelijk in het Budapest van 1936. De hoofdpersoon is een misdaadjournalist, die door gesnuffel in een bureaulade van een bevriend inspecteur betrokken raakt bij de raadselachtige dood van een Joodse prostituee uit een vooraanstaande familie. Zsigmond Gordon merkt al snel, dat de politie weinig interesse toont in de oplossing van de moord en hij bijt zich dus in de affaire vast. Allerlei politieke belangen blijken hierbij een grote rol te spelen, en de amateur speurder komt er daardoor zelf ook niet zonder kleerscheuren vanaf. Het lukt hem op wonderbaarlijk eenvoudige wijze - met o.a. de steun van zijn grootvader en zijn vriendin - om de moordzaak op te lossen en ter afsluiting nog enige rechtvaardigheid af te dwingen. Aan publicatie van zijn resultaten in het toen heersende (ultra-) rechtse politieke klimaat waagt Gordon zich niet, zodat de moordzaak officieel onopgelost blijft. De schrijver geeft een mooie sfeertekening van de antisemitische Hongaarse samenleving in de jaren dertig. Hij biedt interessante inkijkjes in o.a. het boksersmilieu, de pornowereld, enkele communistische cellen, maar vooral in de manier, waarop allerlei gewone mensen zich in het dagelijkse leven staande proberen te houden zonder de hele tijd de held uit te hangen.
Deze eersteling van de Hongaarse schrijver Vilmos Kondor - die trouwens op de papieren achterflap door uitgeverij MYNX Kondor Vilmos genoemd wordt – probeert de stijl van de hard-boiled detective uit de jaren 50 te imiteren, maar het niveau van Chandler en Hammett wordt hierin zeker (nog) niet gehaald. Het is allemaal net iets te subtiel, te voortkabbelend, te “soft” weergegeven. Ondanks zijn waarschijnlijk grondige research naar deze fascinerende tijd in Midden-Europa faalt deze “literaire thriller” (daar gaan we weer) regelmatig om de spanningsboog in stand te houden. Jammer is ook, dat Kondor er vanuit gaat, dat de lezer op het gebied van de Hongaarse nationale politieke verhoudingen geschoold is. Hij werkt de historische gebeurtenissen - zoals het bezoek van de Duitse nazileider Göring niet genoeg uit. Hierdoor laat hij veel mogelijkheden onbenut, om ons de tijdgeest mee te laten beleven. De auteur zou eens in de leer kunnen gaan bij Philip Kerr, Volker Kutscher of John Lawton. Volgens de berichten komen er nog drie delen uit, waarin dezelfde hoofdpersoon optreedt, zodat een niveau verbetering niet uit te sluiten is. Al met al geen verloren tijd, maar euforie is zeker niet op zijn plaats.