Heftig, maar ook mooi verhaal!

'We kunnen ons leven verliezen als we ons bij het verzet aan-sluiten.' 'Maar anders,' antwoordde Bartek, 'verliezen we onze ziel.'

‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, en dat alleen al zorgt ervoor dat het verhaal bij mij tien keer harder binnenkomt. Wanneer je weet dat de gebeurtenissen hun oorsprong vinden in de werkelijkheid, leest alles zwaarder. Intenser.

Het boek wordt verteld vanuit de perspectieven van Ester en Ana en is verdeeld in drie delen, waardoor de tijdlijn overzichtelijk blijft. Die opbouw werkt sterk: je ziet hoe hun levens zich ontwikkelen, los van elkaar, met totaal verschillende achtergronden en overtuigingen. En toch brengt het noodlot hen samen in kamp Auschwitz. Juist dat contrast en hun kijk op de wereld maakt het verhaal zo pakkend.

Wat zich in dit boek afspeelt, is ronduit mensonterend. Ik vond het verhaal in het begin al heftig, maar naarmate ik verder las, werd het alleen maar zwaarder. Het feit dat baby’s direct na de geboorte werden vermoord, of bij hun moeder werden weggehaald voor zogenoemde “projecten”… daar had ik werkelijk geen woorden voor.

De heldhaftige actie van Ester om de nummers op de baby’s te tatoeëren, zodat hun identiteit niet volledig zou verdwijnen, vond ik ongelooflijk moedig. Ook Naomi vond ik een bijzondere toevoeging aan het verhaal. De personages van Ana, Ester en Naomi zijn stuk voor stuk bewonderingswaardig. Niet omdat ze bovenmenselijk zijn, maar juist omdat ze ondanks alles mens blijven.

Richting het einde, bij de gebeurtenissen rondom de bevrijding van kamp Auschwitz, kwam het verhaal opnieuw hard binnen. En dan dat laatste deel; de naschok van de oorlog, het leven ná Auschwitz terug in Lodz… Daar zijn bij mij tranen gevloeid.

Ik las het einde met een dubbel gevoel. Hartbrekend, omdat het verlies en het leed zo tastbaar blijven. Maar tegelijkertijd ook mooi, omdat er ondanks alles ruimte is voor hoop en menselijkheid.

Dit is zo’n boek dat binnenkomt en nog blijft lang hangen. Dankjewel aan kokboekencentrum dat ik dit indrukwekkende boek mocht lezen.