Rauw, maar waar

‘De sterkste zus’ was het laatste boek voor de WoT boekenclub van dit jaar; een psychologische thriller van Nederlandse bodem die niet alleen spannend is, maar vooral binnenkomt. Keihard.

Dit is een verhaal over femicide, huiselijk geweld en partnergeweld. Onderwerpen die helaas nog steeds pijnlijk actueel zijn. Je weet meteen: dit wordt geen makkelijk boek, maar wel een dat gelezen móét worden.

In het begin kwam Claire op mij nogal koud over. Maar al snel snap je waar haar houding, gedrag en manier van denken vandaan komen. Het boek werkt met een heden-verleden structuur en is verdeeld in drie delen. Die opbouw werkt enorm sterk. Je leert de zussen afzonderlijk kennen, maar voelt ondertussen continu dat hun verhalen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Wat deze vrouwen hebben meegemaakt… Dit wens je niemand toe. Claire wist te vluchten wanneer ze kon, maar Demi bleef achter en moest het geweld en misbruik nog jarenlang doorstaan. Mijn maag draaide zich om bij die gedachte.

En dan dat geheim van Demi. Claire komt daar pas jaren later achter. Wat als Claire dit eerder had geweten? Het laat ook zo pijnlijk zien hoe waar het is wat ze zeggen: dat je vaak blijft bij, of terugkeert naar, wat je kent. In Demi’s geval met Fabio. Bekend, maar allesbehalve veilig.

Het slot zorgde bij mij voor stilte. Het laatste hoofdstuk vanuit Demi’s perspectief maakt duidelijk wat er met haar is gebeurd. De manier waarop Haak dit heeft geschreven, bezorgde mij tranen in de ogen. Hetzelfde geldt voor het fragment met Claire en Linda in het bos.

De thema’s in dit boek spelen zich helaas nog steeds af in het echte leven; bijna elke 8 dagen. Ik vind het ontzettend goed dat Haak dit via fictie aan het licht brengt. Zoals zij zelf al eens zei: fictie kan je dingen laten voelen die je normaal misschien op afstand houdt. En dat is precies wat dit boek doet.

‘De sterkste zus’ is intens, confronterend en ongelooflijk sterk geschreven. Een boek dat je niet loslaat en dat je nog lang bijblijft.