Boek van de Maand

Het Mezza Boek van de Maand is 'Omdat ik je zie' van Eva Posthuma de Boer

6 mrt 2026
2

Het Mezza Boekenpanel kiest Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer als het Mezza Boek van de Maand. Met wonderschone taal én de nodige humor toont de schrijfster hoe hoofdpersonage Lou zich op een kruispunt in haar leven bevindt.

Het Mezza Boek van de Maand van maart

Door Jorinde Benner

Het Mezza Boek van de Maand

Eva Posthuma de Boer
4.5 (4)
Kies jouw boekenplank

Op haar 49e is het tijd voor beslissingen, vindt Lou Rijziger. Na het overlijden van haar vader verliest ze haar column bij de krant waar hij ook werkte. In plaats daarvan krijgt ze een baan bij het necrologieënarchief, met de ondankbare taak dat op te schonen. Daar raakt Lou gefascineerd door het genre en stuit ze op het laatste, onafgemaakte verhaal van haar vader. Het spoor leidt naar Spanje.

Het Mezza Boekenpanel

Dit zijn de leden van het Mezza Boekenpanel.

'Posthuma de Boer heeft het weer geflikt, nadat ze in 2022 met De hand van Mustang Sally Mezza’s Boek van het Jaar werd. Begin zo onbevangen mogelijk aan dit boek, kan ik alleen maar zeggen. De verteller heeft de gave om de lezer aan haar lippen te laten hangen. Omdat ik je zie is innemend en diep menselijk. Hoeveel ellende er ook is, er zijn eindeloos veel mooie dingen in het leven, dat toont dit boek. Hét medicijn voor azijnpissers.' – Olaf Tigchelaar

'Niet alleen schetst Posthuma de Boer een mooi tijdsbeeld, ze speelt daarnaast ontzettend knap met taal. Ze schrijft doorleefd, met veel ervaring. Echt fantastisch.' – Anthoni Fierloos

'Naarmate de indrukwekkende reis van Lou, haar dochter Emmy, kat Broer en de as van Lou’s vader vordert, word je als lezer steeds stiller. Lou stapt in de auto als vrouw die zichzelf is kwijtgeraakt. Ze staat op een kruispunt: man weg, kind het huis uit, baan kwijt. Eerst kom je uit het nest van je ouderlijk huis, daarna bouw je er zelf een met je partner, gezin en werk, en dan is ook dat nest leeg. In die leegte bevindt Lou zich: ze is haar houvast kwijt en weet niet meer waar ze thuishoort. Wonderschoon beschreven.' – Margot Osse

'Ondanks dit schrijnende verhaal zit je niet huilend op de bank; deze roman bevat ook humor. Als het gaat om de ringtones die de hoofdpersoon koppelt aan haar kind en man, bijvoorbeeld. Of de beschrijving van het ecohotel waar ze verblijft en waar het eten niet te vreten is. En tenslotte is er toch dat fijne einde.' – Meriam Wehrens

Reacties