Aandacht voor de minder gekende nasleep van WO I

Eén ding heb ik nooit gesnapt: de boeken over Wereldoorlog II vliegen je in elke boekenzaak om de oren… Maar deftige werken over Wereldoorlog I zijn véél schaarser. Gelukkig hebben we Do Van Ranst, die ons van een zeer mooie roman over WO I voorzien heeft! ‘Iedereen bleef brood eten’ mag dan wel Young Adult zijn, het is ook zeker een aanrader voor volwassenen.

De verschillende motivaties van jonge mensen om zich in de oorlog te storten, worden mooi benadrukt: de ene uit zucht naar avontuur, de andere onder druk van familie, en nog een ander uit behoefte om een steentje bij te dragen. Die verschillende perspectieven vond ik heel mooi aan bod komen.

Wat ik ook mooi vond, is hoe de nasleep van deze oorlog ook kort belicht wordt. Simon moet namelijk verderleven met een verminkt gezicht, en Nelle zonder een van haar handen. Dit kom je niet zo vaak tegen in verhalen over WO I, dus ik vond het wel fijn dat hier op ingegaan werd.

Mijn enige minpunt aan dit boek, heeft waarschijnlijk te maken met het Young Adult-genre: ik vond dat de nadruk nogal vaak onnodig lag op het lichamelijke aspect van de liefde. Dat vond ik hier nogal storend.

Al bij al ben ik heel blij dat boeken als deze bestaan, want ook dit is een stuk geschiedenis dat niet verloren mag gaan.