Rauw Sovjet-gruwelsprookje

Dit boek was een hele bijzondere leeservaring voor mij.

Allereerst; de hongertaferelen die erin beschreven worden, zijn echt niet voor watjes. Net als je denkt dat je het ergste gehad hebt, volgt er een paar bladzijden later een tafereel dat nóg schrijnender en misselijkmakender is. Wat een ellende, wat een onvoorstelbare foltering hebben de mensen in het Wolgagebied meegemaakt in die tijd… Wie niet goed tegen menselijk leed kan, moet hier niet aan beginnen.

Anderzijds ben ik het wel eens met de recensie Corine hieronder: ‘Dit boek dendert’ - absoluut! De trein lijkt wel een magische trein die van de ene onmogelijke situatie in de andere belandt. Allemaal even realistisch? Denk het niet. En nog onrealistischer is het hoe Dejev steeds weer met onmogelijke oplossingen aankomt om de kinderen te helpen overleven, en hoe iedereen (het leger, de bolsjewieken, zelfs bendes outlaws) hen wil helpen…

Dus nee, helemaal realistisch is het niet… Maar wel fan-tas-tisch geschreven. Guzel Jachina is enorm creatief met woorden. Ze verzint zomaar even honderden originele nicknames voor kinderen (waarvan er slechts een handvol een ‘normale’ naam hebben), ze kruipt helemaal in de huid van iemand die aan het ijlen is van de honger en de dorst, ze switcht moeiteloos tussen Dejev en sommige andere passagiers van de trein, ze doet élk personage recht.

Ik werd heel verdrietig van dit boek, en toch kon ik niet stoppen met lezen (daar gaat mijn nachtrust, hahaha). Ik ga zeker nog meer van Jachina lezen!