Een muziekroman?

CHRISTIAAN WEIJTS : HET VALSE SEIZOEN : Een muziekroman?
Bij een eerste inspectie van het boek, de titel, gecombineerd met de omslag, de verschillende delen die de tempoaanduidingen van een muziekstuk als ondertitel hebben en het gebruik van
muzieksleutels, die de hoofdstukken onderverdelen, krijgt men de indruk dat in dit boek de muziek een hoofdrol gaat spelen.
En dat is ook zo, want de sleutels blijken aan te geven welke hoofdpersoon aan het woord is. Het zijn er drie en in het leven van alle drie speelt de muziek een heel belangrijke rol.
Camiel is tweede violist in het Corretto strijkkwartet. Pablo is muziekpedagoog en componist . Hij is veel ouder dan de andere twee. Nadège is straatmuzikant. Camiel schrijft brieven aan de andere twee en zij beantwoorden deze brieven.
Het “seizoen” dat beschreven wordt begint als Camiel arriveert in Parijs om op te treden met het kwartet. Hij verkeert in een crisis, omdat hij door een onbekende oorzaak plotselig ongevoelig lijkt te zijn geworden voor de muziek.
Bij het verlaten van het station hoort hij Nadège in de Metro altviool spelen en wordt betoverd door haar klank en techniek.De repetities voor het concert verlopen in een slechte sfeer en later valt het ensemble dan ook uit elkaar.Camiel ontmoet Nadège op straat in Parijs en ze beginnen een heftige, maar korte relatie, omdat Nadège zich niet kan of wil binden en omdat Camiel onzeker is over haar ware gevoelens. Zij blijkt namelijk ook in haar onderhoud te voorzien als wat men escort zou kunnen noemen.Pablo blijkt gefrustreerd en aan lager wal geraakt te zijn. Hij heeft een nachtelijk programma op de radio en is taxichauffeur. In veel van zijn brieven klinkt maatschappijkritiek door en zijn taalgebruik is niet bepaald fijnzinnig. Verder lijkt hij in duistere praktijken verwikkeld te zijn.
Nadège is een natuurtalent met een absoluut muzikaal gehoor, kan geen noten lezen, maar speelt alles na één keer luisteren perfect. Geleidelijk blijkt dat zij een moeilijke jeugd heeft gehad. Camiel heeft ook zijn geheimen, die terug te voeren zijn op zijn vroege jeugd.
Via de briefwisseling komen ze dichter bij elkaar, later ook fysiek , als Camiel en Nadège spelen in een orkestje aan boord van een replica van de Titanic, die een maiden-trip langs Europese
havensteden maakt. Ook Pablo is in een onduidelijke rol op het schip aanwezig.
In de loop van het boek krijgen we een lange terugblik van Camiel op een zomercursus aan zee, waar hij als jonge muziekstudent deelnemer was en waar Pablo de leiding had. In deze terugblik wordt iets van de huidige situatie duidelijk.
Het laatste deel van het boek speelt zich af in Venetië, het eindpunt van de bootreis, waar het tot een heftige climax komt.
Het blijft aan de lezer om uit te maken wat in de gebeurtenissen en de gevoelens van de karakters “echt” en wat “vals” is.
Er worden veel namen genoemd van bekende en minder bekende muziekstukken, maar de betekenis hiervan voor het verhaal is lang niet altijd duidelijk en daarom lijkt de titel van deze recensie niet eenvoudig met ja beantwoord te kunnen worden
De structuur van het boek is origineel en door de perspectiefwisselingen zijn grote delen boeiend om te lezen, maar aan het eind blijft de lezer wel met vraagtekens achter. Maar ook dat kun je zien als iets positiefs, want de fantasie wordt tot het eind geprikkeld.