Rauw, hard, meeslepend

Vanaf de eerste bladzijde van ‘Een stad, het meisje en de duivel’ word je ondergedompeld in een verhaal dat over verschillende eeuwen heen twee families bijeen brengt. Binnen deze kroniek zorgt de duivel voor de nodige intermezzo’s en wordt het ontstaan van Lubeck beschreven. De hoofdstukken in het boek wisselen af tussen het verleden en het heden.
De auteur gebruikt prachtige zinnen zoals ‘wimpers zo zwaar en dicht dat ze een vlieg konden dragen zonder omlaag te zakken’, zinnen waar je naar terugkeert of blijft bij stilstaan. Ze gebruikt veel metaforen, symboliek en kleuromschrijvingen. Hierdoor verlies je gemakkelijk het overzicht in het verhaal wat wel jammer is.
De relatie moeder/dochter wordt over de generaties heen even problematisch beschreven net zoals de relaties tussen de getrouwde koppels; veel liefde is er niet terug te vinden. Sommige passages zijn wervelend geschreven, andere passages zijn dan weer moeilijker te begrijpen. Het is geen grappig verhaal, maar de ironie en bij wijle het sarcasme kon ik wel smaken.
Toch is het een boek dat moet gelezen worden, niet alleen om de geschiedenis van Lubeck, maar ook omwille van de rauwe beschrijvingen van de wereldoorlogen, de afstandelijke koude relaties tussen verschillende mensen, het gemene natrappen van enkele andere, de chaos in de jaren 90. De lezer wordt meegesleept naar een einde dat voor de een hard en chaotisch is en voor de ander het boek mooi afsluit.