Langdradige, saaie tegenvaller

Het boek begint in 1961 met de ontmoeting van de twee hoofdpersonen: Isabel en Eva. Isabel woont in een huis in Zwolle, aan een dijk. Ze is daar als kind in de tweede wereldoorlog komen wonen en herinnert zich dat er al spullen stonden, meubels en huisraad, zoals een bijzonder servies. Isabel is nu bijna dertig en waakt als een leeuwin over die spullen. Ze heeft een nogal moeilijk karakter, is onaardig tegen bijna iedereen, en dat maakt het als lezer moeilijk om sympathie voor haar op te brengen. Haar opponent Eva van 22 komt onverwacht logeren, en daar is Isabel niet blij mee. het is niet zo moeilijk om te bedenken wat de ware reden is van Eva's komst, maar het duurt heel erg lang voordat dat duidelijk wordt in het boek. De langdradigheid en soms het taalgebruik (misschien hier en daar ook door de vertaling) ergerden me, waardoor ik geen plezier had in het lezen. In het begin komt bijvoorbeeld het woord 'kolkend' heel vaak voor, soms wel twee keer in een zin. De golven van de zee spoelen kolkend aan, de zee trekt zich kolkend terug. Misschien ligt het aan de vertaling, want bij kolkend denk ik aan ronddraaiend, en dat doen golven op het strand in Nederland niet (misschien bij een pier of een mui, maar daar gaat het niet over). De emoties van Isabel kolken ook voortdurend, ze verkeert in een permanente staat van 'kolkende' woede als ze vermoedt dat er een theelepel mist, bijvoorbeeld. Het gedrag en de emoties van Isabel zijn moeilijk invoelbaar. Waarom zit ze alleen in dat huis, waarom zoekt ze geen werk, of heeft ze zelfs geen hobby of vriendinnen? Ze gaat naar de kerk, ze werkt wat in de tuin en ze deelt opdrachten uit aan haar huishoudhulp, dat is het wel zo'n beetje. Behalve de bezoekjes aan haar familie dan, en ook die leiden tot woede bij Isabel. Ze leidt een vreugdeloos leven, dat voor mij niet te verklaren is uit haar verleden, ook al heeft ze jong voor haar moeder gezorgd en is die overleden. Als lezer denk ik: ga eens iets leuks doen, stel een doel in je leven, volg een opleiding of zoek een hobby. Maar dat zit er niet in bij Isabel en het blijft onduidelijk waarom. Nog een ergernis is dit: 'Er vielen bommen op Rotterdam. Er vielen bommen op Amsterdam.' Dat klinkt alsof het bijna hetzelfde is, terwijl in Amsterdam alleen een aantal panden geraakt werden en er minder dan 250 doden vielen, en het centrum van Rotterdam bijna volledig verwoest werd, er bijna vijf keer zoveel doden vielen en duizenden mensen gewond en/of dakloos raakten. Dat is nogal een verschil, om dat zo achteloos achter elkaar op te noemen getuigt van weinig historisch besef bij schrijfster Van der Wouden. Ergernis nummer vier is de vele herhalingen en het eindeloos beschrijven van gevoelens van de hoofdpersoon, terwijl de schrijfster toch niet de diepte ingaat. Ik heb hele stukken overgeslagen, vervolgens blijkt dat ik niets gemist heb, het verhaal kan ik nog gewoon volgen. Er had dus best veel meer geschrapt mogen worden.
Het thema van het boek is gebaseerd op een verhaal (het adres) van Marga Minco, schrijft Van der Wouden in het nawoord. Een jaar geleden las ik 'Nagelaten dagen' van Marga Minco, ook met hetzelfde thema, en zóveel beter gedaan. Dus als je graag een boek over dit thema wilt lezen: pak een boek van Minco. Dat Van der Wouden dat thema aan de orde wil stellen, kan ik me voorstellen. Wat ik me niet kan voorstellen, is dat dit boek is genomineerd voor de Booker Prize. Dat schept verwachtingen, en die worden wat mij betreft niet waargemaakt. De langdradigheid, de rare zinnen en woorden (misschien deels door de vertaling) en het nogal vreemde gedrag van de hoofdpersonen wekten bij mij irritatie op. En dan heb ik het nog niet over de overbodige seksscènes. .