In het duister

Na Het gebroken huis van Camilla Grebe, dat ze samen schreef met Carl-David Pärson, was ik verkocht. Ik vond dat boek zo geweldig dat ik zeker nog ander werk van Grebe wilde lezen. Toen In het duister verscheen, moest ik dit dan natuurlijk ook lezen.

De vijftienjarige Myra heeft het niet makkelijk. Een jaar geleden verdween haar zus Ella en werd nooit teruggevonden. Haar moeder zonk weg in verdriet en zocht haar heil in alcohol. Sindsdien staat Myra er alleen voor en probeert ze zo goed mogelijk haar weg te vinden.

Wanneer een lichaam wordt gevonden, hoopt iedereen dat het Ella is, dat de zoektocht eindelijk voorbij is. Maar niets is minder waar: zij is het niet. Maar wie is het dan wel? En waar is Ella? Een nieuw onderzoeksteam wordt op de zaak gezet, niet alleen om de moord op dit nieuw gevonden lichaam te onderzoeken, maar ook om uit te zoeken of er een link is met Ella’s verdwijning.

Het duo dat deze moord moet onderzoeken, zijn geen onbekenden voor elkaar. Pirjo en Manfred delen een verleden dat niet bepaald vlekkeloos verlopen is en waar je als lezer gaandeweg meer inzicht in krijgt. De haat-liefdeverhouding tussen hen loopt als een rode draad door het verhaal en voegt zeker waarde toe.

In het duister is een typische Scandinavische thriller, omgeven door koude, barre weersomstandigheden. Het verhaal is goed opgebouwd, maar de spanning liet voor mij soms te lang op zich wachten. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, maar het kan het vorige boek van Grebe naar mijn gevoel niet evenaren. Het is wel degelijk een goed boek, maar ik was er niet ondersteboven van. Al zal mij dit niet beletten om nog werk van haar te lezen.