Hoe ver ga je om een leugen te bewaren?

De kille zee is de derde in het Nederlands vertaalde thriller van de Zweedse auteur Ulf Kvensler.

Schrijver Marcus Andersson kampt al jaren met een writers block. Jaren geleden scoorde hij een grote bestseller, maar sindsdien slaagt hij er niet meer in dat succes te evenaren. De laatste tijd schrijft hij zelfs helemaal niet meer en verdient hij zijn brood als postbode. Dan dient zich onverwacht een kans aan. De gerenommeerde literair auteur Ernst Fabricius neemt contact met hem op en stelt voor dat Marcus een door Ernst geschreven boek onder zijn naam publiceert. Ernst wil niet gelinkt worden aan commercieel werk, maar heeft dringend geld nodig en wil het boek daarom toch uitbrengen. Marcus, die heimelijk droomt van een comeback, gaat akkoord. Daarmee zet hij echter een keten van gebeurtenissen in gang waaruit geen ontsnappen meer mogelijk lijkt.

De kille zee is een verhaal over vriendschap, manipulatie en machtsmisbruik. Verwacht geen thriller die je voortdurend op het puntje van je stoel houdt. De spanning zit vooral in wat verzwegen wordt, in geheimen die dreigen uit te komen en in de vraag hoe ver iemand wil gaan om die verborgen te houden.

Toch wist het verhaal me niet volledig te overtuigen. Het hoofdpersonage Marcus komt over als een zwakke figuur, iemand voor wie ik moeilijk medelijden kon opbrengen. Hij voert weliswaar een innerlijk gevecht om zich te verzetten tegen zijn afperser, maar geeft uiteindelijk telkens opnieuw toe. Tot op het moment dat hij zo ver is gegaan dat er geen weg terug meer is. Dat gedrag voelde voor mij tegenstrijdig aan, waardoor ik me niet altijd ten volle kon inleven in zijn persona. Ik merkte zelfs dat ik me aan hem begon te ergeren. Mogelijk is dat net de bedoeling van de auteur en in dat opzicht is hij dan ook zeker in zijn opzet geslaagd.

Het boek leest wel vlot, de hoofdstukken zijn kort en het tempo blijft daardoor hoog. Het verhaal is op zich goed bedacht en uitgewerkt, maar waar Kvensler in zijn eerdere boek Het hoge noorden de spanning wel wist op te bouwen, bleef die hier voor mij wel te veel op de achtergrond.