Wanneer een huis niet leeg blijkt

Het gaat hard voor Marcus Kliewer. Zijn thriller Vroeger woonden wij hier begon als kortverhaal, groeide uit tot een gepubliceerde roman en ondertussen zijn ook de filmrechten al verkocht. En terecht.

In Vroeger woonden wij hier volgen we Charlie en Eve, een koppel dat intrekt in een verlaten woning. Het huis staat al jaren leeg, is sterk verwaarloosd en vraagt heel wat werk, maar daar deinzen ze niet voor terug. Tot er op een dag wordt aangebeld. Voor de deur staat een gezin. De man beweert dat dit zijn ouderlijk huis is en vraagt of hij het even aan zijn gezin mag tonen. Ze waren in de buurt en wilden snel binnenspringen. Dat blijkt geen goed idee.

Van zodra het gezin het huis betreedt, beginnen er vreemde dingen te gebeuren. Eve voelt zich steeds onrustiger en probeert het gezin zo snel mogelijk weer buiten te krijgen, maar dat verloopt allesbehalve vlot. Zeker niet wanneer een sneeuwstorm losbarst en vertrekken onmogelijk wordt. Wat volgt is het begin van een nachtmerrie. Eve verliest langzaam de grip op de werkelijkheid… of gebeurt alles echt?

Dit boek is bijzonder geschikt voor liefhebbers van thrillers met een duidelijke horrortoets. De spanning zit voortdurend onder de huid en als lezer huiver je mee, zonder dat het zo extreem wordt dat je het boek aan de kant wil leggen. Tussen de hoofdstukken door krijgen we telkens korte nieuwsfeiten of encyclopedische weetjes voorgeschoteld. Ik begrijp de keuze, maar persoonlijk voegde het voor mij weinig toe.

Het verhaal zit sterk in elkaar en laat je als lezer regelmatig twijfelen aan wat echt is en wat niet. Je kruipt helemaal in het hoofd van Eve en voelt haar onzekerheid en angst. De spanning blijft overeind tot het einde. Vroeger woonden wij hier is dan ook een geslaagde, beklemmende thriller en absoluut een aanrader.