Lezersrecensie
Jij bent het licht
Jij bent het licht van Marion Pauw neemt de lezer mee naar Tasmanië. Naast het indrukwekkende natuurschoon toont het boek ook een minder mooie kant van het land.
In hun jeugd wonen Mia, haar broer Max en hun ouders er samen. De ouders zijn streng en hebben weinig liefde in zich. Ze hebben weinig geduld met hun kinderen en straffen hen vaak. Mia probeert te bemiddelen en is het brave, meegaande kind, terwijl Max als lastig en onhandelbaar wordt bestempeld. Uiteindelijk wordt hij naar een kostschool gestuurd, een plek waar weinig aandacht is voor het welzijn en de rechten van kinderen.
Wanneer Mia zeven is, verhuist het gezin halsoverkop terug naar Nederland. Max gaat bij zijn oma in Nederland wonen en raakt steeds verder verwijderd van de rest van het gezin. Mia bouwt samen met haar ouders een zaak uit, maar blijft zichzelf wegcijferen en probeert vooral de lieve vrede te bewaren. Alles verandert wanneer Max als volwassene een boek publiceert over wat hem op de kostschool is aangedaan. De onthullingen zijn schokkend en zetten alles op scherp. Als lezer krijg je deze gebeurtenissen van bij het begin mee.
Mia vlucht weg van de situatie en keert alleen terug naar Tasmanië, in de hoop haar vroegere buurvrouw terug te zien, met wie ze als kind een heel goede band had. Al snel merkt ze dat niet alles klopt en dat er meer schuilgaat achter het verhaal van de kostschool. Stap voor stap komt zowel zij als de lezer dichter bij de waarheid.
Zoals in haar eerdere boeken schrijft Marion Pauw ook hier vlot en toegankelijk. Naar mijn gevoel had het verhaal wel iets dieper mogen gaan. Sommige ontwikkelingen volgen elkaar erg snel op, waardoor het geheel af en toe wat ongeloofwaardig aanvoelt en er soms een duidelijke overgang ontbreekt. Dat neemt echter niet weg dat het boek blijft raken. De thematiek rond kindermisbruik zorgt voor een krop in de keel en kan een traantje oproepen. Jij bent het licht leest vlot, laat een indruk na, maar had net iets meer ruimte mogen krijgen om helemaal tot zijn recht te komen.
In hun jeugd wonen Mia, haar broer Max en hun ouders er samen. De ouders zijn streng en hebben weinig liefde in zich. Ze hebben weinig geduld met hun kinderen en straffen hen vaak. Mia probeert te bemiddelen en is het brave, meegaande kind, terwijl Max als lastig en onhandelbaar wordt bestempeld. Uiteindelijk wordt hij naar een kostschool gestuurd, een plek waar weinig aandacht is voor het welzijn en de rechten van kinderen.
Wanneer Mia zeven is, verhuist het gezin halsoverkop terug naar Nederland. Max gaat bij zijn oma in Nederland wonen en raakt steeds verder verwijderd van de rest van het gezin. Mia bouwt samen met haar ouders een zaak uit, maar blijft zichzelf wegcijferen en probeert vooral de lieve vrede te bewaren. Alles verandert wanneer Max als volwassene een boek publiceert over wat hem op de kostschool is aangedaan. De onthullingen zijn schokkend en zetten alles op scherp. Als lezer krijg je deze gebeurtenissen van bij het begin mee.
Mia vlucht weg van de situatie en keert alleen terug naar Tasmanië, in de hoop haar vroegere buurvrouw terug te zien, met wie ze als kind een heel goede band had. Al snel merkt ze dat niet alles klopt en dat er meer schuilgaat achter het verhaal van de kostschool. Stap voor stap komt zowel zij als de lezer dichter bij de waarheid.
Zoals in haar eerdere boeken schrijft Marion Pauw ook hier vlot en toegankelijk. Naar mijn gevoel had het verhaal wel iets dieper mogen gaan. Sommige ontwikkelingen volgen elkaar erg snel op, waardoor het geheel af en toe wat ongeloofwaardig aanvoelt en er soms een duidelijke overgang ontbreekt. Dat neemt echter niet weg dat het boek blijft raken. De thematiek rond kindermisbruik zorgt voor een krop in de keel en kan een traantje oproepen. Jij bent het licht leest vlot, laat een indruk na, maar had net iets meer ruimte mogen krijgen om helemaal tot zijn recht te komen.
1
Reageer op deze recensie
