Lezersrecensie
Een vervallen Duizend-en-een nachten
Het boek De erfenis is een bundel van twee korte verhalen die enkele jaren geleden in het literaire tijdschrift De Gids verschenen. Safae el Khannoussi is een schrijfster die nu velen kennen; met haar eerste roman 'Oroppa' (2024) won ze de Libris Literatuur Prijs en De Boon.
In deze twee verhalen laat mevrouw El Khannoussi de lezer een prachtige oriëntaalse wereld ontdekken. Niet omdat het mooi en glinsterend is, maar juist omdat het ruw en schurend is. Met schimmels aan de muur, stof en verwaarloosd vee, onder de hitte van het Marokkaanse platteland. Of in een flatgebouw in Caïro. In beide vertellingen ontmoet de lezer eigenaardige personages, met een getormenteerd persoonlijkheid. Van de tot het jodendom bekeerde Marokkaanse boer die visser in Marseille werd, tot de stonede politieman die dobbelstenen speelt en revolutionaire toespraken houdt in een kroeg in Caïro. Vertrek en vluchten, eenzaamheid en zielenleed zijn een rode draad in het leven van deze mensen.
Het boek vraagt wel geduld en aandacht, daar het geen verhalen zijn waar iets duidelijks gebeurt (zoals een plot), maar een glimp in gecompliceerde levens.
‘Haar gedachten hadden een punt bereikt waar de taal ze niet meer kon vatten’.
Safae el Khannoussi weet de taal naar haar hand te zetten om de zielen van haar personages open te scheuren. Als lezer ontdek je iets wat blijft triggeren.
Bedankt Hebban, dat ik dit boek mocht recenseren.
In deze twee verhalen laat mevrouw El Khannoussi de lezer een prachtige oriëntaalse wereld ontdekken. Niet omdat het mooi en glinsterend is, maar juist omdat het ruw en schurend is. Met schimmels aan de muur, stof en verwaarloosd vee, onder de hitte van het Marokkaanse platteland. Of in een flatgebouw in Caïro. In beide vertellingen ontmoet de lezer eigenaardige personages, met een getormenteerd persoonlijkheid. Van de tot het jodendom bekeerde Marokkaanse boer die visser in Marseille werd, tot de stonede politieman die dobbelstenen speelt en revolutionaire toespraken houdt in een kroeg in Caïro. Vertrek en vluchten, eenzaamheid en zielenleed zijn een rode draad in het leven van deze mensen.
Het boek vraagt wel geduld en aandacht, daar het geen verhalen zijn waar iets duidelijks gebeurt (zoals een plot), maar een glimp in gecompliceerde levens.
‘Haar gedachten hadden een punt bereikt waar de taal ze niet meer kon vatten’.
Safae el Khannoussi weet de taal naar haar hand te zetten om de zielen van haar personages open te scheuren. Als lezer ontdek je iets wat blijft triggeren.
Bedankt Hebban, dat ik dit boek mocht recenseren.
1
Reageer op deze recensie
