Kijk goed, o wolven, kijk goed.

Aan de rand van een veenmoeras, diep in het Zweedse bos, op een koude winterochtend, ziet een man een wolf. Vanaf dit moment, waarop de tijd niet meer te meten is, zal het leven van de man nooit meer hetzelfde zijn. Hij die altijd heeft gejaagd, die zich met bosbouw bezighield, wordt opeens geconfronteerd met indringende vragen over zijn eigen leven en de wijze waarop we als mens leven. Onze relatie tot de natuur, de dieren, de aarde. De vragen zijn pijnlijk en de antwoorden des te meer.

“Ik had er veel gedood. Dat moet nu misschien maar eens genoeg zijn. [...] We mochten nog elandkalveren bejagen [...]. Maar wilde ik dat wel? Wat is er verdorie toch raar om niet te weten wat je wilt.”

“[...] onze woorden hebben een dodelijke macht over hen. Het woord en de letter van de wet: de licentiejacht begint op 2 januari.”

Wolvenkoorts, in 2021 in het Zweeds verschenen, is een korte hedendaagse roman van Kerstin Ekman, een Zweedse schrijfster, geboren in 1933 en auteur van voornamelijk detectiveverhalen. Met Wolvenkoorts laat Kerstin Ekman haar liefde voor woorden volledig opbloeien. Het gaat in dit boek over zelfreflectie en de plek die we op aarde innemen, waar we aan meedoen of juist niet. Dit alles wordt op een prachtige manier verteld in een afwisseling van alledaagse scènes en diepere overpeinzingen. Omringd door de Zweedse natuur: hoge sparren, dennen en berken, meren en moerassen, stekelige jeneverbesstruiken, bosbessen en veenbessen in overvloed, en fragiele bloemen.

“[...] het bos was donker onder het gewicht van de besneeuwde takken en rustte in zichzelf."

Er is ook veel liefde in het boek, tussen de man en zijn vrouw, maar ook tussen hen en de natuur. Stille liefde, rustgevende liefde. Er gebeurt per slot van rekening misschien niet veel in het verhaal, maar wie goed leest, ontdekt zo veel stof tot nadenken dat het boek lang blijft hangen. Het spookt zelfs een beetje, want een wolf zie je niet vaak, maar de huidige klimaatproblematiek maak je wel mee. En dit is het sombere resultaat van onze relatie tot de natuur. We hebben zo veel ruimte ingenomen dat we steeds meer gedwongen zijn om dat in te zien.

“Je hebt tranen in je ogen, zei ik.
Dat komt door de wind.
Maar dat was niet zo. Het kwam door de bosanemonen.”

Een andere interessante vraag die regelmatig wordt opgeroepen, is die van het geheugen. Wat herinneren we ons precies en hoe lang duurt het voordat een herinnering verwerkt wordt door ons brein? Speelt de ziel een rol? Voor sommige herinneringen kunnen we ons zo erg schamen. Verzachten we die zodat ze makkelijker te dragen zijn? En waarom komen de meest waardevolle herinneringen pas veel later naar boven? Vragen die niet makkelijk te beantwoorden zijn, maar die een weg wijzen wanneer we op het punt komen waarop we ons afvragen hoe we tot nu toe hebben geleefd en hoe we nu verdergaan.

“In deze drukkende nacht meende ik dat ik destijds zo had gedacht. Of dacht ik nú zo? Had ik mijn herinnering herschikt zodat die beter werd? Beter te verdragen.”

Aan het eind van het boek laat de man zien wat menselijkheid is.

​Een prachtige moderne klassieker die de kunst van het schrijven eer aandoet en de lezer herinnert aan het pad dat literatuur de mens naar een diepzinniger leven wijst.