Lezersrecensie
Mattias Edvardsson- Waar het stil is
Dit is mijn eerste kennismaking met het werk van Mattias Edvardsson en ik moet zeggen dat ik na het dichtslaan toch een beetje teleurgesteld was.
Je begint bij deel één, dat zich afspeelt in 1989, waarin Robin zoekraakt. Hoewel het in de flaptekst klinkt alsof hij echt vermist blijft, wordt hij echter al snel dood aangetroffen. Hetzelfde geldt voor de jonge toerist. De flaptekst vind ik dan ook niet echt kloppen en maakt het verhaal spannender dan het daadwerkelijk is.
Wat volgt zijn heel veel aanwijzingen, mensen die verdacht worden gemaakt en veel verhoren. In deel twee wordt er opnieuw een jongetje dood aangetroffen en volgen er weer veel verhoren. Het verhaal voelt hierdoor wat langdradig aan en valt regelmatig in herhaling. Het had zeker met 100 pagina’s minder gekund. Hoewel de flaptekst dus klinkt als een lekkere spannende thriller, vond ik dit in werkelijkheid best meevallen. Het is meer een zoektocht naar een dader dan dat er echt dreiging en spanning hangt.
Er komen ook veel namen voorbij en in het begin had ik moeite om te onthouden wie wie was. Gelukkig wordt dit steeds duidelijker naarmate je verder in het verhaal komt.
Is het boek dan echt zo slecht? Nee. Edvardsson heeft een fijne, vlotte schrijfstijl en wat prettig is aan dit boek, is dat het bestaat uit hele korte hoofdstukken. Hierdoor vlieg je in een rap tempo door het verhaal en blijf je doorlezen. Ook omdat je natuurlijk uiteindelijk wilt weten hoe het nu precies zit. Ik had het boek dan ook in één dag uit.
De personages zijn goed neergezet en ook de emoties komen sterk over. Zo leef je echt mee met moeder Lola, die haar kind kwijt is, en voel je hoe de hele buurt is opgeschrikt door deze gebeurtenis.
Ook Gunni leer je gedurende het verhaal steeds beter kennen, zowel op het werk als op persoonlijk vlak. Tijdens de zaak ervaart zij ook familieproblemen en hoewel de zaak wel wordt opgelost, blijft haar persoonlijke situatie met een open einde achter.
Hoewel dit boek dus niet per se smaakt naar meer, ben ik wel benieuwd hoe die verhaallijn verdergaat en denk ik dat ik het volgende deel toch nog ga oppakken. Waar het stil is is het eerste deel in de Gunni Hilding-serie. Hopelijk is dat verhaal dan wel iets interessanter dan deze.
‘Het is niet zo moeilijk om een vent te vinden, maar wel om te weten wie de moeite waard is om te houden.’
Het is een aanrader als je meer houdt van een speurtocht naar aanwijzingen met niet altijd even goed politiewerk, in plaats van een bloederige of echt spannende (psychologische) thriller.
Je begint bij deel één, dat zich afspeelt in 1989, waarin Robin zoekraakt. Hoewel het in de flaptekst klinkt alsof hij echt vermist blijft, wordt hij echter al snel dood aangetroffen. Hetzelfde geldt voor de jonge toerist. De flaptekst vind ik dan ook niet echt kloppen en maakt het verhaal spannender dan het daadwerkelijk is.
Wat volgt zijn heel veel aanwijzingen, mensen die verdacht worden gemaakt en veel verhoren. In deel twee wordt er opnieuw een jongetje dood aangetroffen en volgen er weer veel verhoren. Het verhaal voelt hierdoor wat langdradig aan en valt regelmatig in herhaling. Het had zeker met 100 pagina’s minder gekund. Hoewel de flaptekst dus klinkt als een lekkere spannende thriller, vond ik dit in werkelijkheid best meevallen. Het is meer een zoektocht naar een dader dan dat er echt dreiging en spanning hangt.
Er komen ook veel namen voorbij en in het begin had ik moeite om te onthouden wie wie was. Gelukkig wordt dit steeds duidelijker naarmate je verder in het verhaal komt.
Is het boek dan echt zo slecht? Nee. Edvardsson heeft een fijne, vlotte schrijfstijl en wat prettig is aan dit boek, is dat het bestaat uit hele korte hoofdstukken. Hierdoor vlieg je in een rap tempo door het verhaal en blijf je doorlezen. Ook omdat je natuurlijk uiteindelijk wilt weten hoe het nu precies zit. Ik had het boek dan ook in één dag uit.
De personages zijn goed neergezet en ook de emoties komen sterk over. Zo leef je echt mee met moeder Lola, die haar kind kwijt is, en voel je hoe de hele buurt is opgeschrikt door deze gebeurtenis.
Ook Gunni leer je gedurende het verhaal steeds beter kennen, zowel op het werk als op persoonlijk vlak. Tijdens de zaak ervaart zij ook familieproblemen en hoewel de zaak wel wordt opgelost, blijft haar persoonlijke situatie met een open einde achter.
Hoewel dit boek dus niet per se smaakt naar meer, ben ik wel benieuwd hoe die verhaallijn verdergaat en denk ik dat ik het volgende deel toch nog ga oppakken. Waar het stil is is het eerste deel in de Gunni Hilding-serie. Hopelijk is dat verhaal dan wel iets interessanter dan deze.
‘Het is niet zo moeilijk om een vent te vinden, maar wel om te weten wie de moeite waard is om te houden.’
Het is een aanrader als je meer houdt van een speurtocht naar aanwijzingen met niet altijd even goed politiewerk, in plaats van een bloederige of echt spannende (psychologische) thriller.
1
Reageer op deze recensie
