Ulla! Ulla!

De “vader van de moderne sciencefiction” wordt hij wel genoemd. Dus tijd om maar eens een boek van hem te lezen en welke kan je dan het beste oppakken? Hij heeft drie echt wereldberoemde klassiekers geschreven; De Tijdmachine, De Onzichtbare man en Oorlog der Werelden.

1898: Het boek wordt voor het eerst gepubliceerd
1938: Orson Welles zendt een hoorspel uit gebaseerd op het boek
1978: Jeff Wayne maakt er een musical versie van
2018: Tijd om het boek zelf maar eens te lezen…….. Het is dus Oorlog der Werelden geworden.

“No one would have believed, in the last years of the nineteenth century,
that human affairs were being watched from the timeless worlds of space.
Few men even considered the possibility of life on other planets and yet,
across the gulf of space, minds immeasurably superior to ours
regarded this Earth with envious eyes, and slowly and surely,
they drew their plans against us.”

Als je bedenkt dat dit boek al in 1898 is gepubliceerd dan weet je dat de auteur echt een hele grote fantasie moet hebben gehad. Lopende en vliegende machines, ruimtereizen en laserwapens en dat allemaal voordat elektriciteit gemeengoed was en er nog maar een enkele automobiel rondreed door de straten. Hoeveel fantasie moet je dan wel niet hebben om met zoiets te komen als Oorlog der Werelden?

Helaas heb ik niet zo veel van dit boek genoten als ik van tevoren had gehoopt. De manier van vertellen, via een verteller die het verhaal achteraf in alle eerlijkheid opschrijft voor het nageslacht, lag mij in dit specifieke geval toch niet helemaal. Het haalde voor mijn gevoel te veel van de spanning uit het verhaal. Nu is er voor mij natuurlijk weinig verrassends meer aan het verhaal an sich, ik heb beide films (die hele mooie uit de jaren ’50 en die ene met Tom Cruise) gezien en ben opgegroeid met de musical van Jeff Wayne dus ja, ik kende het verhaal in hoofdlijnen natuurlijk al door en door.

Ik kan me wel goed voorstellen dat dit boek heel vernieuwend en bijzonder was toen het voor het eerst werd gepubliceerd. Naast Jules Verne waren er toentertijd nog niet veel schrijvers die zich richtten op sciencefiction (een term die toen nog niet eens bestond) dus het hele genre van de toekomstroman was voor de lezers geheel vernieuwend. Alleen nu, anno 2018, is het boek toch wel een beetje gedateerd en dat haalt de glans er toch wat vanaf. Door de wat trage opbouw in het begin duurde het ook even voordat ik in het verhaal kwam. Dit in combinatie met een gebrek aan karakterontwikkeling bij de personages hielp ook niet mee om door te willen lezen. Later in het verhaal vond ik het wel wat spannender worden waardoor het leestempo iets toenam. Al met al een leuk boek om een keer tussendoor te lezen maar voor mij heeft het boek niet die impact welke het wel had bij zijn oorspronkelijke publicatie.