Mooi einde van een mooie serie

Het einde van een prachtige trilogie over de levens van enkele tieners in het 22e-eeuwse New York en voor mij persoonlijk een hartverscheurend afscheid van alle personages uit deze boeken!

Op 16 januari 2017 schreef ik over het eerste deel, Duizend Hoog:
"Wat een mooi, emotioneel en verslavend boek is dit. Heerlijk om even helemaal mee weg te dromen en los te komen van de dagelijkse beslommeringen. Mocht er ooit een tweede deel komen, ik ga hem zeker kopen en lezen."

Toen kwam er in oktober 2017 een win actie op Hebban waarbij je het tweede deel, Duizelingwekkende Hoogte, kon winnen, en ja hoor… ik won een exemplaar!!!

Op 8 november 2017 schreef ik over het tweede deel:
"Duizelingwekkende Hoogte gaat verder waar Duizend Hoog gestopt is. Katharine McGee weet hoe ze een verslavend boek moet schrijven, dat had ze al in Duizend Hoog bewezen. Men zegt wel eens dat een tweede deel veel lastiger te schrijven is dan een eerste deel maar daar is hier gelukkig niets van te merken, ook nu weer weet ze de lezer op het puntje van de stoel te krijgen. Dus als je Duizend Hoog hebt gelezen en je hebt ervan genoten dan is dit deel zeer zeker een aanrader! "

En nu heb ik het derde deel gelezen, Torenhoog. Is dit boek een waardige afsluiter van deze trilogie? Komt alles goed met alle personages en worden alle verhaallijnen bevredigend afgesloten? Om daar een antwoord op te krijgen zal je het boek toch echt zelf moeten lezen. Ik ben wel van mening dat het een waardige afsluiter is en verwacht/hoop niet dat er nog een vierde deel komt. Het is goed zo!

Om te beginnen, dit boek is absoluut niet zelfstandig te lezen. Je moet deze serie in volgorde van publicatie lezen om te verhaallijnen echt goed te kunnen volgen en om te kunnen genieten van de eerste twee delen (vanwege de ‘spoilers’).

Ook in dit derde deel volgt de auteur dezelfde structuur die ze ook in de eerste twee delen heeft gebruikt. Ze begint met een “flash forward” waarin de lezer gelijk in spanning wordt gelaten, wat gaat er gebeuren? Hoe komt het zover dat die bepaalde persoon daar is? Om daarna enkele maanden terug in de tijd te gaan en te starten met het verhaal. We volgen in dit boek dezelfde personages uit de vorige delen en elk hoofdstuk is vanuit het perspectief van één van deze personages geschreven. Elk hoofdstuk eindigt weer met een soort “mini cliffhanger” waardoor je maar door wilt blijven lezen. Dit is een beproefde methode om de lezer aan het boek gekluisterd te houden die reeds door vele auteurs is gehanteerd, met wisselend resultaten. In dit boek/deze serie is het echter een zeer geslaagde manier van schrijven gebleken.

De personages worden zeer sterk neergezet en hebben na drie boeken meer dan voldoende achtergrond en diepgang gekregen om helemaal met ze mee te kunnen leven. Ook de secundaire personages hebben, zij het uiteraard iets minder, voldoende aandacht gekregen van de auteur om ze als “levende” personages te zien.

De wereld waarin zij leven krijgt helaas ook in dit deel niet veel aandacht. Er komen technologische uitvindingen naar voren als men ze nodig heeft maar veel uitleg over de werking en dergelijke wordt verder niet gegeven. Ook over de sociale en politieke situaties in de wereld wordt verder niets verteld. Dit heeft echter geen invloed op het verhaal dat verteld wordt en ik kan me zo voorstellen dat ook niet iedere lezer daar echt op zit te wachten. Het betreft hier tenslotte niets meer of minder dan een tienerdrama/soap welke zich afspeelt in een duizend verdiepingen hoge toren midden in Manhattan, New York. Sociale ongelijkheid en vooral veel, heel veel liefdesbeslommeringen komen naar voren met op de achtergrond een enkele thriller aspect; wie heeft nu eigenlijk wat gedaan en waarom?

Vond je de eerste delen geweldig of gewoon leuk om te lezen dan is dit deel zeker ook iets voor jou. Vond je het eerste deel maar niets, blijf vooral een heel eind weg van deel twee en drie want dat is meer van hetzelfde. Overigens stijgen deze boeken wel ver uit boven de gemiddelde tienerdrama-boeken en vind ik het jammer dat ik nu voorgoed afscheid moet nemen van de personages waar ik zo bij heb meegeleefd, om heb gelachen en mee heb gehuild! Maar het is goed zoals het is geëindigd!