Lezersrecensie
Duivelskind
‘De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenreeks.
De thriller mist zijn start niet. Het is dag 9 in een verhaal dat nog moet beginnen en het is alle hens aan dek. Is eerste hoofdinspecteur Rudi Smeets, de verbindende factor tussen de drie delen van Mythosmoorden, dood?
Dan een flashback naar dag 0. Meteen beland je in twee verhalen. De legende rond Lot, zijn dochters, Sodom en Gomorra in het boek Genesis enerzijds en twee jonge mannen, Levi en Nathan in Tienen anderzijds.
De modus operandi van de eerste Tiense moord herinnert Rudi aan wat de Lucifermoorden werden genoemd in de jaren ’80: slachtoffers bedolven onder een laag zwavel werden levend verbrand. Is de oude moordenaar opnieuw opgestaan of zet een goed geïnformeerde copy cat het werk verder? Ludo Vrijdags, de rijkswachter die toen aan de zaak werkte, versterkt Rudi en zijn team vanuit zijn rolstoel in het rusthuis.
De plot zit knap in elkaar. Aan het begin van de hoofdstukken gaat met regelmaat de legende met Lot verder; binnen het kader waarin Rudi en zijn team onderzoek voeren, vertelt Vrijdags zijn versie over het onderzoek in de jaren ’80. Een raamvertelling dus.
De moorden zijn gruwelijk en die gruwel wordt steeds verder opgeschroefd: vastgepinde slachtoffers die bewust geroosterd worden; zwavel die klevend brandt op vlees … Het zou Chris Carter nog op ideeën kunnen brengen. De scènes tijdens en na zijn zo beeldend beschreven dat je je zonder enige moeite het inferno en de bijhorende geur van zwavel kan voorstellen.
Het plot van ‘De Lucifermoorden’ combineert volgehouden spanning en absolute gruwelijkheid met een schrijnende geschiedenis. Godsdienstig fanatisme, misbruik, hunkering naar ouderliefde, schuld en boetedoening zijn een dodelijke cocktail. Het motief voor de moorden laat zich, deels, vrij vroeg raden; die extra lading die het motief krijgt in de ontknoping komt stevig binnen.
De verhaallijn met Rudi en echtgenote Odette werpt nieuw licht op hun relatie. Het harnas van de een ietwat oudere en verbitterde hoofdinspecteur vertoont barstjes. Het geeft hem meer diepgang hoewel hij zelf er niet echt raad mee weet.
‘De Lucifermoorden’ is spannend én gruwelijk én kan als stand alone gelezen worden. Laat je dus maar verleiden door de mooie cover die perfect bij het plot aansluit.
4.5 *
De thriller mist zijn start niet. Het is dag 9 in een verhaal dat nog moet beginnen en het is alle hens aan dek. Is eerste hoofdinspecteur Rudi Smeets, de verbindende factor tussen de drie delen van Mythosmoorden, dood?
Dan een flashback naar dag 0. Meteen beland je in twee verhalen. De legende rond Lot, zijn dochters, Sodom en Gomorra in het boek Genesis enerzijds en twee jonge mannen, Levi en Nathan in Tienen anderzijds.
De modus operandi van de eerste Tiense moord herinnert Rudi aan wat de Lucifermoorden werden genoemd in de jaren ’80: slachtoffers bedolven onder een laag zwavel werden levend verbrand. Is de oude moordenaar opnieuw opgestaan of zet een goed geïnformeerde copy cat het werk verder? Ludo Vrijdags, de rijkswachter die toen aan de zaak werkte, versterkt Rudi en zijn team vanuit zijn rolstoel in het rusthuis.
De plot zit knap in elkaar. Aan het begin van de hoofdstukken gaat met regelmaat de legende met Lot verder; binnen het kader waarin Rudi en zijn team onderzoek voeren, vertelt Vrijdags zijn versie over het onderzoek in de jaren ’80. Een raamvertelling dus.
De moorden zijn gruwelijk en die gruwel wordt steeds verder opgeschroefd: vastgepinde slachtoffers die bewust geroosterd worden; zwavel die klevend brandt op vlees … Het zou Chris Carter nog op ideeën kunnen brengen. De scènes tijdens en na zijn zo beeldend beschreven dat je je zonder enige moeite het inferno en de bijhorende geur van zwavel kan voorstellen.
Het plot van ‘De Lucifermoorden’ combineert volgehouden spanning en absolute gruwelijkheid met een schrijnende geschiedenis. Godsdienstig fanatisme, misbruik, hunkering naar ouderliefde, schuld en boetedoening zijn een dodelijke cocktail. Het motief voor de moorden laat zich, deels, vrij vroeg raden; die extra lading die het motief krijgt in de ontknoping komt stevig binnen.
De verhaallijn met Rudi en echtgenote Odette werpt nieuw licht op hun relatie. Het harnas van de een ietwat oudere en verbitterde hoofdinspecteur vertoont barstjes. Het geeft hem meer diepgang hoewel hij zelf er niet echt raad mee weet.
‘De Lucifermoorden’ is spannend én gruwelijk én kan als stand alone gelezen worden. Laat je dus maar verleiden door de mooie cover die perfect bij het plot aansluit.
4.5 *
1
Reageer op deze recensie
