puzzelstukjes in elkaar passen.

Het eerste wat opvalt aan dit bijzondere boek is de bijzondere omslag ontworpen door Stephanie Specht; Onder een doorzichtige stofomslag waar de tekst op staat zie je een soort landschap van hoekige vormpjes. Het lijkt op één verstilt beeld in een caleidoscoop. De Tsjechische schrijver Marek Šindelka (1984) vertelt in een interview: “Ik heb dit boek eerst tot in detail uitgewerkt. Vanaf het begin wist ik dat het een web moest zijn, een welhaast ondoordringbaar web. De details in de verschillende verhalen, de personen, zij keren terug. Ik heb er lang over gedaan die puzzel te laten passen, ondanks de nauwkeurige uitwerking voordat ik daadwerkelijk ging schrijven. Daarna heb ik het boek geprobeerd te formeren als een kristal: je ziet allerlei facetten, maar het maakt veel uit van welke kant je kijkt.”

Het is een prachtig, poëtisch geschreven boek, alleen weet ik nog niet zo goed waar het over gaat of beter gezegd; ik snap de samenhang en het verhaal nog niet helemaal. Je kan het lezen als een verhalenbundel, maar je 'weet' dat er veel meer is, veel meer onder de oppervlakte. Ik denk dat ik het nog een keer (misschien wel vaker) zal moeten lezen om de puzzelstukjes die de schrijver bedoelt in elkaar te passen.
Overigens helemaal geen straf om het nog een keer te lezen! Dat doe ik met plezier.