Zeker niet alleen voor mensen die zelf een burn-out hebben

Nadat ik dit boek voorbij zag komen op Instagram dacht ik 'dat wil ik lezen!' Niet omdat ik zelf een burn-out heb (gehad), maar meer omdat ik wel veel mensen ken die er in zitten of in hebben gezeten. De omschrijving trok me aan - humor, dagboek, eerlijk over wat het inhoudt. En dat is ook precies wat ik van het boek vind.

Kim schrijft heel open en eerlijk over alles wat haar overkomt. Ze laat zien hoe lastig ze het vindt om voor zichzelf op te (blijven) komen, haar grenzen te bewaken. Hoe ze na een goede dag een terugval kan krijgen en kan denken 'komt dit ooit nog goed?' Ze is eerlijk, maar het boek wordt nergens te zwaar. En doordat het in behapbare dagboekstukjes is opgeschreven, pak je het boek er ook regelmatig bij om weer even verder te lezen.

Het heeft mij nog maar weer een keer met de neus op de feiten gedrukt hoe lastig het is om als je geen gebroken been hebt of hoge koorts te laten zien dat je echt ziek bent. Je een tijd niet jezelf bent en het echt wel even duurt om dat weer te worden. Kim laat zien dat 'men' snel denkt 'o je wandelt weer, dan gaat het vast weer goed.' En ook dat het erg lastig is als iedereen je maar van advies blijft voorzien ... ik ga me aanleren dat minder te doen.