Een verhaal met een onverwachte twist

Als ze bijna thuis in New York zijn na een vakantie, verandert het leven van de broers Dylan en Griff van het ene op het andere moment. Ze belanden in een dodelijk auto-ongeluk; waarbij de ouders van de broers overlijden. De ouders van Dylan en Griff werkten als docent Engels en hadden banen over de hele wereld; hun laatste baan was in New York. Oorspronkelijk kwamen ze uit Wales en daar gaan Dylan en Griff dan ook heen, naar tante Dee en oom Owen, die ze alleen kennen van de boekenbonnen die ze ieder jaar voor hun verjaardag kregen.

‘Ze stuurt ons kerstkaarten,’ zei Griff. ‘En ieder jaar koopt ze een boekenbon voor ons. Maar daar hebben we niks aan, ik bedoel daar hadden we niks aan, omdat je hem moest inwisselen in een Britse boekwinkel. Maar we hebben haar nooit ontmoet. Ze is zomaar iemand die familie is van mam.’

Een compleet ander leven dus, in het kleine stadje Aberystwyth, waar de broers ieder op hun eigen manier moeten verwerken wat er is gebeurd.
Het verhaal wordt verteld door Dylan; Griff kan bijna niet praten over wat er is gebeurd. Dylan wil zich groot houden voor zijn jongere broertje en wil hem beschermen. Als Dylan het zelf echt niet meer ziet zitten, dan trekt hij zich terug. Dit wordt in het boek steeds op een bijzondere manier aangegeven, zodat je weet dat Dylan even ontsnapt aan de werkelijkheid.

En in plaats van tussen de voetgangers op de smalle, drukke stoep door te lopen schakelde ik over naar een andere frequentie en ging ik ergens anders naartoe.
En plotseling was ik
op
de
top
van
een
heuvel.
Of was het een echte berg?

Dit zijn de plaatsen waar Dylan samen met zijn ouders en broertje heeft gewoond en waar hij herinneringen aan heeft. Soms goede, soms juist slechte. Door aan die plaatsen te denken is de plek die ver weg is op dat moment juist heel vlakbij. Dit maakt Dylan tot een personage waar je je heel goed in kunt verplaatsen; hij probeert sterk te zijn, de grote broer, maar soms weet hij het allemaal ook even niet meer en vlucht hij even weg uit de realiteit. Ook met Griff leef je mee; door het ongeluk en de verhuizing naar Wales weet hij het allemaal niet meer en zijn eerste ingeving is om er niet over te praten, om het allemaal te negeren. Maar uiteindelijk houdt hij dat niet vol en stort hij in, op een moment dat je het als lezer eigenlijk niet meer verwacht.

Ergens halverwege het boek dacht ik ‘er klopt iets niet aan Dylan, hoe zit dit?’ Hier meer over vertellen kan niet zonder een belangrijk deel van het plot te verraden. Dat zul je dus zelf moeten uitvinden tijdens het lezen van het boek. Het geeft het verhaal wel net nog iets extra’s; iets dat door Hayley Long goed is uitgewerkt. Het had het boek nog zwaarder kunnen maken, maar het zorgt juist voor een bijzonder perspectief. Het is een zwaar onderwerp maar door de manier van schrijven van Long is het boek heel leesbaar. Soms zijn er zelfs momenten waarop ik moest (glim)lachen; vooral op de momenten dat de kosmische band tussen Dylan en Griff naar voren komt.

'En daar was hij weer. Onze kosmische band. We liepen niet helemaal synchroon, maar hij bestond nog steeds.'

Vooraf was ik heel benieuwd naar het boek; ik was dan ook heel blij dat ik het mocht reviewen. Nu ik het gelezen heb kan ik het alleen maar aanraden. Voor mensen die weten dat ze snel huilen bij een boek nog een tip: zet een doos tissues naast je neer…