Shabazi lijkt een kandidaat voor opvolging van Benali

In deze tijden is het belang van goede, inspirerende en trouwe schrijvers vanuit de gehele wereld essentieel. Elkaar begrijpen. Herinneren. Niet vergeten. Het zijn thema's die - helaas - van alle tijden zijn, maar die in Nederland nog maar weinig écht goede schrijvers vanuit Arabische en/of Islamitsche komaf heeft voortgebracht. Shabazi slaat met zijn debuut echter direct de juiste snaar aan.

Meeslepend. Emotioneel. Rauw en rouw.

Het verhaal heeft veel vaart en grijpt eigenlijk vrijwel direct. Piruz staat centraal, met zijn reis naar volwassenheid. Een weg die in veiligheid en vertrouwen zou moeten worden kunnen afgelegd. Waarin een mening gevormd mag worden, een stem. Maar ook een reis waarin de liefde en ondersteuning van ouders/ouderen in de breedste zin van het woord onontbeerlijk zijn. De verwrongenheid en bij vlagen afwezigheid hiervan is een universeel thema wat Shabazi ook weet op te nemen in het relaas van Piruz.

Het zorgt ervoor dat het verhaal enerzijds beeldvormend is voor een wereld waar velen - of in ieder geval ik zelf - niet of nauwelijks bekend mee zijn. Aan de andere kant is er de herkenbaarheid van thema's als groei, ontwikkeling en ouder-kind relatie.

Een prachtig debuut in de trant van "Huis van de Moskee", wat wat mij betreft smaakt naar nog veel meer!