interessant...

Na de mislukte Atheense veldtocht tegen Syracuse, worden de Atheense overlevenden opgesloten in een steengroeve om daar van de honger om te komen. Twee jonge gasten uit Syracuse, liefhebbers van epische poëzie, zien echter de kans om met deze Atheners een 'echte' uitvoering van het toneelstuk Medea van Euripides te organiseren. Een aantal Atheense gevangenen kent de teksten en de muziek; kostuums en maskers worden via-via geregeld. Wat niet meewerkt aan de productie zijn de hitte, de financiën, de honger en een getraumatiseerde reus met een knots.
Waar Lennon goed in is, is het schilderen van het dagelijkse huis-tuin-en-keukenleven en de samenleving van 400 v. Chr. Dit doet hij vrij overtuigend, met alle kleine en grote wreedheden van die tijd. Ook de hoofdpersonen, Lampo en Gelon, zijn goed neergezet - zij het als twee Ierse 'dudes' in een Antieke setting. En gek genoeg: het werkt. Hoewel het verhaal over de Grote Gebeurtenissen Uit De Geschiedenis, Homerische epiek en de kracht van verhalen gaat, wordt het boek nergens pompeus.
Tegelijkertijd ging de 'dudeness' van met name Lampo me op een gegeven moment wel tegenstaan. Of zoals de recensent van de Guardian (A.K. Blakemore, 06/01/2024) treffend schreef: "There’s still a lot to like in the book, even when the sitcom sensibility starts to buckle under the weight of its premise".
Evenwel: genoeg moois voor een prima leeservaring.