Lezersrecensie
Aanbevolen door Geert Mak
De aanbeveling van Geert Mak op de cover is niet verrassend. De Duizelingwekkende Jaren (Europa 1900 – 1914) kun je qua opzet goed vergelijken met In Europa. De 15 hoofdstukken beginnend bij 1900 zijn steeds gecentreerd rond een gebeurtenis die heeft plaatsgevonden in dat jaar. Zo begint hoofdstuk 6 in Rusland met een optocht van honderdduizend man op 9 januari 1905.
Voor hun tocht naar het Winterpaleis, naar hun ‘vadertje tsaar’, hadden ze zich op hun paasbest uitgedost. Ze zongen kerkgezangen. Sommigen hadden de avond ervoor gevast en gebeden. Anderen waren minder optimistisch geweest en hadden afscheidsbrieven geschreven en zelfs hun testament opgemaakt. Dit was een historische dag voor Rusland, een niet eerder vertoond blijk van liefde en loyaliteit: een volk dat zijn vorst persoonlijk vroeg zijn nood te verlichten. Er was een petitie geschreven die aan de tsaar zou worden aangeboden. ‘Wij, de arbeiders en inwoners van Sint-Petersburg [..] richten ons, samen met onze vrouwen, onze kinderen en onze hulpeloze ouders, tot U, o Sire, voor gerechtigheid en bescherming,’ stond in het document te lezen. ‘We zijn arm, we worden onderdrukt, we moeten eindeloos zwoegen en we worden met minachting behandeld. We worden niet gezien als menselijke wezens, maar als slaven die hun lot in stilte moeten dragen.’
Tsaar Nicolaas dacht hier echter heel anders over. Deze zondag zou bekend worden als Bloedige Zondag. Zo’n gebeurtenis fungeert als kapstok voor de rest van een hoofdstuk en bestrijkt dan natuurlijk meerdere jaren ervoor en erna.
Vele onderwerpen. De positie van de vrouw. Maar ook van de adel. Wetenschappelijke en technische ontwikkelingen. Het imperialisme. De veranderingen in kunst en cultuur. De laatste twee hoofdstukken vond ik wat minder. Alsof de onderwerpen een beetje op waren.
Heel boeiend en fijn leesbaar geschiedenis boek. Hij laat ons kijken naar die jaren zonder dat de slagschaduw van WWI een duister licht werpt op deze periode. Dus zoals de jaren zijn beleefd door de mensen uit die tijd.
Opvallend dat de Nederlandse uitgever heeft gekozen voor een andere coverfoto. Op het origineel van The Vertigo Years staat namelijk de foto van een halve raceauto. Een foto van Jacques-Henri Lartique die ook in de inleiding wordt beschreven:
Het beeld dat hij mislukt acht, zal veertig jaar later worden tentoongesteld en hem beroemd maken. Het toont precies de opwinding, de energie en de snelheid die zo belangrijk waren voor de jaren tussen de eeuwwisseling en de herfst van 1914.
Dan is Google altijd handig: https://cdphototech.wordpress.com/2011/11/24/70/
Voor hun tocht naar het Winterpaleis, naar hun ‘vadertje tsaar’, hadden ze zich op hun paasbest uitgedost. Ze zongen kerkgezangen. Sommigen hadden de avond ervoor gevast en gebeden. Anderen waren minder optimistisch geweest en hadden afscheidsbrieven geschreven en zelfs hun testament opgemaakt. Dit was een historische dag voor Rusland, een niet eerder vertoond blijk van liefde en loyaliteit: een volk dat zijn vorst persoonlijk vroeg zijn nood te verlichten. Er was een petitie geschreven die aan de tsaar zou worden aangeboden. ‘Wij, de arbeiders en inwoners van Sint-Petersburg [..] richten ons, samen met onze vrouwen, onze kinderen en onze hulpeloze ouders, tot U, o Sire, voor gerechtigheid en bescherming,’ stond in het document te lezen. ‘We zijn arm, we worden onderdrukt, we moeten eindeloos zwoegen en we worden met minachting behandeld. We worden niet gezien als menselijke wezens, maar als slaven die hun lot in stilte moeten dragen.’
Tsaar Nicolaas dacht hier echter heel anders over. Deze zondag zou bekend worden als Bloedige Zondag. Zo’n gebeurtenis fungeert als kapstok voor de rest van een hoofdstuk en bestrijkt dan natuurlijk meerdere jaren ervoor en erna.
Vele onderwerpen. De positie van de vrouw. Maar ook van de adel. Wetenschappelijke en technische ontwikkelingen. Het imperialisme. De veranderingen in kunst en cultuur. De laatste twee hoofdstukken vond ik wat minder. Alsof de onderwerpen een beetje op waren.
Heel boeiend en fijn leesbaar geschiedenis boek. Hij laat ons kijken naar die jaren zonder dat de slagschaduw van WWI een duister licht werpt op deze periode. Dus zoals de jaren zijn beleefd door de mensen uit die tijd.
Opvallend dat de Nederlandse uitgever heeft gekozen voor een andere coverfoto. Op het origineel van The Vertigo Years staat namelijk de foto van een halve raceauto. Een foto van Jacques-Henri Lartique die ook in de inleiding wordt beschreven:
Het beeld dat hij mislukt acht, zal veertig jaar later worden tentoongesteld en hem beroemd maken. Het toont precies de opwinding, de energie en de snelheid die zo belangrijk waren voor de jaren tussen de eeuwwisseling en de herfst van 1914.
Dan is Google altijd handig: https://cdphototech.wordpress.com/2011/11/24/70/
1
Reageer op deze recensie
