Lezersrecensie
Frank Meijer, een beroemdheid
‘Als ik droom over het hiernamaals,
over het paradijs,
dan ben ik altijd in het Ritz,
in Parijs.’
Aldus Ernest Hemingway. Hij komt aan het eind van deze non-fictie roman zelfs nog even om de hoek kijken.
De barman van het Ritz is Frank Meijer. Een beroemdheid op het gebied van cocktails. Hij heeft er zelfs een boek over geschreven: The artistry of mixing drinks. Hij was zelfs in het bezit van een Bentley Blower. En niet onbelangrijk in dit verhaal, Frank is Joods.
In juni 1940 maken de gebruikelijke gasten plaats voor hooggeplaatste Duitsers. Göring nam nog een tijdje zijn intrek in het hotel. Een mooi verhaal gebaseerd op feiten. Leest lekker weg. In het voorwoord geeft de schrijver al aan dat Luciano, de assistent van Frank, en een medewerker van de Zweedse ambassade fictief zijn. Hij had dat beter in een nawoord kunnen vermelden. Sowieso had ik graag iets meer verantwoording gezien aan het eind. Wel aardig is dat achterin het boek foto’s staan van Frank en de belangrijkste bezoekers van de bar met in het kort hoe het hen is vergaan na augustus 1944. Want dat is de maand dat de geallieerden Parijs bevrijden. Op 9 augustus 1944 lezen we:
374 ‘De overgang van Duitse naar geallieerde strijdkrachten in ons hotel moet vlekkeloos verlopen, soepel en vanzelfsprekend. Laten we elke kans pakken die in ons voordeel kan zijn. Laten we op de toekomst vooruitlopen. Ik reken op u!’
Hier spreekt de weduwe Marie-Louise Ritz haar personeel toe. 3,5*
over het paradijs,
dan ben ik altijd in het Ritz,
in Parijs.’
Aldus Ernest Hemingway. Hij komt aan het eind van deze non-fictie roman zelfs nog even om de hoek kijken.
De barman van het Ritz is Frank Meijer. Een beroemdheid op het gebied van cocktails. Hij heeft er zelfs een boek over geschreven: The artistry of mixing drinks. Hij was zelfs in het bezit van een Bentley Blower. En niet onbelangrijk in dit verhaal, Frank is Joods.
In juni 1940 maken de gebruikelijke gasten plaats voor hooggeplaatste Duitsers. Göring nam nog een tijdje zijn intrek in het hotel. Een mooi verhaal gebaseerd op feiten. Leest lekker weg. In het voorwoord geeft de schrijver al aan dat Luciano, de assistent van Frank, en een medewerker van de Zweedse ambassade fictief zijn. Hij had dat beter in een nawoord kunnen vermelden. Sowieso had ik graag iets meer verantwoording gezien aan het eind. Wel aardig is dat achterin het boek foto’s staan van Frank en de belangrijkste bezoekers van de bar met in het kort hoe het hen is vergaan na augustus 1944. Want dat is de maand dat de geallieerden Parijs bevrijden. Op 9 augustus 1944 lezen we:
374 ‘De overgang van Duitse naar geallieerde strijdkrachten in ons hotel moet vlekkeloos verlopen, soepel en vanzelfsprekend. Laten we elke kans pakken die in ons voordeel kan zijn. Laten we op de toekomst vooruitlopen. Ik reken op u!’
Hier spreekt de weduwe Marie-Louise Ritz haar personeel toe. 3,5*
1
Reageer op deze recensie
