De loftrompet lag klaar...

Invisible bestaat uit 4 delen. Leest als een trein. Verschillende tijden, 1967 en zo’n veertig jaar later. Verschillende plaatsen, met name New York en Parijs. Lekkere onderliggende spanning. Verschillende vertellers van het verhaal in de eerste persoon. Het tweede deel is bijna in zijn geheel in de tweede persoon! En daarnaast nog een deel in de derde persoon. Er zit overigens een behoorlijk ongemakkelijk stuk in! Verrassende plotwendingen. Heel knap gedaan allemaal. Ik moest denken aan de boeken van Ian McEwan. Halverwege dacht ik echt dat ik dit boek vijf sterren zou gaan geven. De loftrompet lag al klaar. Mijn verwachtingen waren zo hoog, dat het alleen maar kon tegenvallen. En dat deed het. Een wat vreemde en povere ontknoping op een fictief eiland in dagboekvorm.

Ondanks mijn teleurstelling ga ik vast nog eens een ander werk van Auster ter hand nemen. Aan alles voel je dat Auster een goed verhaal kan schrijven.

“….thought cannot exist without language, and since language is a function of the brain, we would have to say that language - the ability to experience the world through symbols - is in some sense a physical property of human beings, which proves that the old mind-body duality is so much nonsense, doesn’t it?”