Tot tranen toe geroerd

Mensch, durf te leven is een liedje geschreven door Dirk Witte. Een succesvolle liedjesschrijver die in de jaren ’20 in Naarden een villa liet bouwen, ’t Hooge Nest. Daarmee opent dit boek.

Gelukkig wist ik vooraf weinig over de inhoud van het boek. Behalve dan dat Roxane van Iperen tijdens de verbouwing van hun nieuwe huis, ’t Hooge Nest in Naarden, allerlei schuilplekken tegenkwam. Waarna zij bijna 6 jaar onderzoek heeft gedaan naar de mensen die daar zaten ondergedoken tijdens WOII. Ik raad overigens aan de tekst achterop het boek te mijden. Gewoon zelf ontdekken tijdens het lezen.

Ik heb best veel boeken over WOII gelezen. Maar dit boek heeft toch net weer een andere invalshoek. ’t Hooge Nest zoomt in op het leven van een gewone Joodse familie in Amsterdam. De familie Brilleslijper. En dan met name op het leven van de zussen Lien en Janny. Hoewel dit verhaal wat feitelijk begint lijkt van Iperen zich steeds meer in het leven van de zussen te verplaatsen naarmate het verhaal vordert. En als lezer ging ik ook steeds meer meeleven. Een boek dat ik regelmatig even opzij legde omdat het te spannend is. Letterlijk adembenemend. Maar je moet verder. Je wilt weten hoe het afloopt. Aan het eind tot tranen toe geroerd.

Tijdens het lezen weet je dat het waargebeurd is en dat geeft een extra lading. Wat dit verhaal ook zo aantrekkelijk maakt is dat tal van zaken die in Nederland speelden en die ik wel al half wist hier tot leven komen. Of het nu de Februaristaking is of de NSB. Maar ook de berichten die men doorkrijgt over D-day of het oprukkende rode leger tijdens de bezettingsjaren. Ze pretendeert geen historicus te zijn. Toch is de verantwoording aan eind heel integer. Een non-fictie roman, om met Per Olov Enquist te spreken.