Mesmer

Enquist schreef dit boek begin jaren ’60. Dus bijna 35 jaar eerder dan Het bezoek van de lijfarts. Na het succes van dit laatste boek is toen pas besloten De vijfde winter van de magnetiseur te vertalen in het Nederlands. Ook dit boek zou je kunnen omschrijven als een non-fictie roman. Het leven van de hoofdpersoon, Friedrich Meisner, is geïnspireerd op Franz Anton Mesmer (1734-1815). En het meest uitgebreide beschreven ziektegeval stoelt zelfs op een authentieke basis.

De tweede hoofdpersoon in dit boek, Claus Selinger, dokter te Seefond, doet verslag in dagboekvorm. Deze opzet versterkt het non-fictie karakter. De andere hoofdstukken krijgen we geserveerd door een alwetende verteller.

Het verhaal begint pas echt als Meisner, de magnetiseur, arriveert in het fictieve Duitse plaatsje Seefond in de herfst van 1793. Al snel doet het gerucht de ronde dat hij een soort wonderdokter is. En in alles straalt Meisner dat uit. En ze geloven hem.

“Ze dwingen me hooghartig te zijn, want hoogmoed maakt deel uit van het kunstwerk. Hoogmoed is een deel van mijn kracht. Ik heb het recht niet om hen dat af te nemen.”

De stijl van Enquist herken je direct. En ik hou daar wel van. Ook de mengeling van fictie en non-fictie vind ik interessant en leerzaam. Ik zie het als een vingeroefening van Enquist voor zijn meesterwerk. 3 ½ ster.