Lezersrecensie
Morele vraagstukken
Moral tales is de Engelse titel van dit boek met korte verhalen. Een wat saaie en zakelijke titel die misschien wel beter de lading dekt. Op zich hou ik niet zo van korte verhalen. Maar in dit geval is er gelukkig sprake van een rode draad. De strakke stijl van Coetzee, gespeend van elke metafoor, beviel me ook in deze vertaling.
De schrijfster Elizabeth Costello is de hoofdpersoon. Ik weet dat zij een terugkerend personage is in het werk van Coetzee. Voor mij was het echter de eerste kennismaking met haar. Ondanks de titel van het boek is de titel van het eerste hoofdstuk, hoe kan het ook anders bij Coetzee, De hond. In de eerste twee verhalen speelt Elizabeth overigens geen rol. Ik neem aan dat het verhalen van haar hand zijn, maar dat is me niet helemaal duidelijk.
In de overige verhalen confronteert de inmiddels oudere schrijfster haar twee kinderen met haar ouderdom. Tal van morele vraagstukken passeren de revue. En dan vooral over dieren. Als ze op een avond een programma over de bio-industrie heeft gezien vertelt ze haar zoon de dag daarna:
“De camera volgde gisteravond een bepaald kuikentje tijdens zijn voortgang over de lopende band. ”Dus dit is het leven!” kon je hem bij zichzelf zien zeggen. “Verwarrend, maar tot nu toe niet al te uitdagend.” Twee handen tilden hem op, scheiden het dons tussen zijn dijen, zetten hem weer op de band. “Veel tests!” zei hij bij zichzelf. “Voor die lijk ik geslaagd.” De band ging verder. Dapper liet hij zich meevoeren en ging de toekomst tegemoet en alles wat die toekomst in petto had.”
Afijn, dat laat zich raden.
De schrijfster Elizabeth Costello is de hoofdpersoon. Ik weet dat zij een terugkerend personage is in het werk van Coetzee. Voor mij was het echter de eerste kennismaking met haar. Ondanks de titel van het boek is de titel van het eerste hoofdstuk, hoe kan het ook anders bij Coetzee, De hond. In de eerste twee verhalen speelt Elizabeth overigens geen rol. Ik neem aan dat het verhalen van haar hand zijn, maar dat is me niet helemaal duidelijk.
In de overige verhalen confronteert de inmiddels oudere schrijfster haar twee kinderen met haar ouderdom. Tal van morele vraagstukken passeren de revue. En dan vooral over dieren. Als ze op een avond een programma over de bio-industrie heeft gezien vertelt ze haar zoon de dag daarna:
“De camera volgde gisteravond een bepaald kuikentje tijdens zijn voortgang over de lopende band. ”Dus dit is het leven!” kon je hem bij zichzelf zien zeggen. “Verwarrend, maar tot nu toe niet al te uitdagend.” Twee handen tilden hem op, scheiden het dons tussen zijn dijen, zetten hem weer op de band. “Veel tests!” zei hij bij zichzelf. “Voor die lijk ik geslaagd.” De band ging verder. Dapper liet hij zich meevoeren en ging de toekomst tegemoet en alles wat die toekomst in petto had.”
Afijn, dat laat zich raden.
1
Reageer op deze recensie
