Vati

7 We zeiden papa. Hij wilde het zo. Dat klonk modern, dacht hij.

Zo begint dit boek. De Duitse titel van dit boek is ‘Vati’. In het prachtige De bagage schreef Monika Helfer over de familie van haar moeder. Zij komt in dat boek zelf nog niet voor. Dit is deel 2 van een drieluik en gaat over haar vader. Minder autofictie omdat ze dit keer wel zelf onderdeel van het verhaal is. Net als haar moeder kwam ook haar vader uit een arm milieu:

11 Zelfs de armste familie had het beter dan mijn vader en zijn moeder. Zij was de dienstmeid van een boer in de Lungau. En vrijgezel. […] Zelf bezat ze zo goed als niets. De vader van haar zoon was de boer. Dat werd noch erkend, noch ontkend. Dus was haar zoon ook maar half van haar. Daar werd bij ons thuis niet over gepraat. Mijn vader keek wel uit. Hij wilde van deze periode niets weten.

Wederom geschreven in een stijl waar ik erg van hou.

96 Midden onder het eten en drinken zei tante Irma: ‘Jullie vader wil jullie iets meedelen.’
Tot dan toe had niemand mij ooit iets ‘meegedeeld’. Mij waren wel dingen verteld, maar niet meegedeeld.

Ik raad wel aan te beginnen met De bagage. Ik ga binnenkort deel 3 lezen: Leeuwenhart.