Ondergesneeuwd

De vogels van dezelfde schrijver vond ik heel erg goed (4,5 sterren). Ik had hoge verwachtingen van Het ijspaleis mede door de 5 sterren recensie in NRC. Maar het viel me erg tegen. De eerste 55 pagina’s (deel 1) als Siss en Unn, 2 elfjarige meisjes, elkaar leren kennen waren bijzonder. Betoverend, sprookjesachtig, Noors en donker. Maar vanaf dat moment wordt het minder. Nog donkerder. Het draait dan vooral om de gemoedstoestand van Siss en de stijl wordt meer poëtisch. Het verhaal raakt ondergesneeuwd. Letterlijk en figuurlijk.

Tarjej Versaas is dichter en schrijver en het lijkt erop dat bij Het ijspaleis de dichter de overhand heeft gekregen. In de vertaling kwam het mij af en toe nogal vreemd over. Nou heb ik ook niet veel met gedichten zeg ik eerlijk. Onderstaand citaat geeft een idee.

“Zoals de druppel en de twijg overdag. De kale, natte twijg, met waterige sneeuw eronder, en de heldere druppel die in de sneeuw valt. De sneeuwhopen smelten – en binnenin zit een zwarte streep, een streep van zwarte beestjes die meegolft met de sneeuwlaag over heuvels en door dalen en wegstroomt. Een vreemde herinnering: een stortvloed van zwarte beestjes in het donker, mijlenver in een zachte nacht tussen de koude periodes in. Nu stroomt alles weg in geel water of staat stil in gele kuilen.”