Waardige opvolger die binnenkomt

De Britse Clare Leslie Hall (1966) werkte geruime tijd als journalist in Londen tot ze met haar gezin verhuisde naar een boerderij op het platteland van Dorset. Voor haar debuutroman Als scheuren in de aarde, schreef ze eerst twee thrillers: Him en Mine onder de naam Clare Empson, die vreemd genoeg alleen in Duitsland een succes werden. Ze typeert haar boeken als cross-genre: sterke liefdesverhalen met thrillerachtige elementen. Terugkerende thema’s zijn klasseverschil en eerste liefdes, iets wat ook in haar tweede roman, Stilte voor de storm, de rode draad is.

Vijftien jaar geleden ontmoette Catherine de liefde van haar leven op de universiteit. Lucian is charmant, knap en... puissant rijk. Samen met een klein groepje vaste vrienden leven ze het leven dat ver van Catherine’s eigen leven af staat en Catherine wordt meegezogen in hun levensstijl. Lucian en Catherine zijn onafscheidelijk en beleven de meest intense liefdesrelatie die je je voor kunt stellen, totdat Catherine op een ochtend uit het leven van Lucian verdwijnt. Het enige dat ze achterlaat is een briefje.
Ze trouwt en krijgt twee kinderen, maar Lucian zit onder haar huid en blijft haar hele leven latent aanwezig. Als ze ruim veertien jaar later Lucian onverwachts weer ontmoet, is de aantrekkingskracht nog even sterk. Maar het geheim van vijftien jaar geleden staat tussen hen in en zal eerst out in the open moeten komen. Is hun hernieuwde kennismaking een basis om hun relatie alsnog nieuw leven in te blazen of is de gebeurtenis groter dan hun liefde?

Het verhaal wordt grotendeels vanuit het perspectief van Catherine verteld en wisselt tussen verschillende tijdlijnen in het verleden en het heden; je bevindt je respectievelijk in het heden, 5 maanden en 15 jaar geleden. Deze structuur zorgt er wel voor dat het even duurt voordat je doorhebt wat je precies aan het lezen bent, maar is dat ingedaald dan zit je ook stevig in het zadel. Naast het perspectief van Catherine, worden de meeste episodes ook vanuit het perspectief van Lucian beschreven zodat je als lezer een mooi compleet beeld krijgt van de gebeurtenissen en de gedachten van beide personages.

Heb je Als scheuren in de aarde gelezen, dan ontkom je er niet aan om te vergelijken. Ten opzichte van haar voorgaande roman, leest De stilte voor de storm trager en dat komt het leesplezier niet altijd ten goede, er had best wat meer vaart in mogen zitten.
De hoofpersonages worden voldoende uitgewerkt; de overige personages blijven wat oppervlakkiger. Met name de vrienden van Lucian hebben een wat stereotype karakter en ook Catherine's man Sam komt niet helemaal uit de verf en dat is jammer.

Ondanks dat en het feit het plot in grote lijnen al snel duidelijk is, weet Hall met haar vertelstijl te boeien. Je wilt blijven lezen om erachter te komen hoe het precies zit. Hierbij verrast ze met een enkele plottwist en ook de ontknoping is anders dan verwacht. Wat echter het sterkste punt in het verhaal is, is het effect dat de traumatische gebeurtenis op Catherine blijkt te hebben: ze lijdt aan selectief mutisme waardoor ze niet meer in staat is te praten. Het opgesloten zitten in je eigen lichaam wordt treffend verwoord in een enkele passage:

“Dit is wat zwijgen met je doet. Het vergiftigt je, langzaam en verstikkend […]. Het brandt van binnenuit, zo koud als vloeibare stikstof. Het berooft je niet alleen van je gedachten en woorden, maar ook van je gevoelens, waardoor je achterblijft als een blok beton dat gepaste gevoelens probeert te veinzen.”

En dat is ook gelijk de aantrekkingskracht van deze roman: de beeldende maar sobere schrijfstijl van Hall waar grote emoties toch klein gehouden worden maakt dat het verhaal binnenkomt en je wederom bewezen ziet dat keuzes, in welke orde van grootte ook, altijd gevolgen hebben.

Dit alles maakt De stilte voor de storm een waardige opvolger van Als scheuren in de aarde.