Au…. De pijnlijke samenleving

Mireille wordt tot de derde keer tot varken van het jaar gekozen, dit keer is ze geen gouden maar een bronzen varken. Het is een Facebook verkiezing van hun middelbare school waarin de lelijkste meisjes de varkens titel krijgen. Het gouden, zilveren en bronzen varken zoeken elkaar op: Mireille , Astrid en Hakima. Samen met de broer van Hakima, Kader die als soldaat van het Franse leger zijn beide benen verloor, gaan de varkens, zoals ze zichzelf noemen, per fiets naar Parijs, Kader met de rolstoel. Ze halen de voorpagina’s in de Franse media. Onderweg verkopen ze worst. In Parijs komen ze 14 juli aan en zijn van plan het tuinfeest van de Franse presidente te crashen, ieder van hen heeft een reden.
Enkele pijnpunten van onze samenleving worden pijnlijk blootgelegd: de obsessie van het uiterlijk, pesten via Facebook, media aandacht.

Het boek heeft een vrolijke toon, Mireille vertelt het verhaal en dat doet ze met grappen, soms is ze cynisch, ze heeft veel zelfspot, houd niet van zeuren of beter gezegd: ze bijt door. Maar door alle vrolijkheid die de vertelster laat zien aan de oppervlakte (Mireille heeft ook haar gevoelens, die ze dapper verdringt) haalt het hele verhaal iets droevigs en vooral pijnlijks naar boven: de keiharde beoordeling over mensen die niet voldoen aan het uiterlijke plaatje. En hoe daarmee wordt omgegaan op social media. Ook gaat het over aandacht in de media en hoe dat weer haat reacties achter het toetsenbord veroorzaakt. Au…..
Het boek is toegankelijke taal geschreven en het verhaal loopt door en wordt nergens langdradig. Het is een kinderboek, 12 tot 15 jaar, maar gezien het onderwerp hoort het boek in de leeftijdscategorie 12 - 99 jaar. Denk er maar eens over na.

Clementine Beauvais schrijft kinder- en jeugdboeken en voor dit boek ‘De zomer dat we Parijs bestormden’ werd de belangrijkste prijs voor kinderen- en jeugdboeken uitgereikt, de Prix Sorcières. Eva Wissenburg vertaalde dit boek naar de Nederlandse taal.