Hoe overleef je in stilte?

In de leesclub van De Boekenreizigers las ik het boek Verloren kinderen van Dieter Declercq. De cover raakte mij meteen: twee kinderen die angstig kijken, alsof ze voor het eerst weer de echte wereld zien. Achter hen zie je de deur van een bunker. Dat beeld maakte me nieuwsgierig: wat is hier gebeurd? Het was het eerste boek dat ik van Dieter las.

Na de Eerste Wereldoorlog verlaten de Duitse bezetters halsoverkop het Belgische grondgebied. In hun vlucht mislukt het om een bunker op te blazen. Jaren later ontdekt Paul, in de tuin van het huis van zijn ouders, deze bunker. Wanneer hij naar binnen gaat, ziet hij dat alles nog volledig intact is. In zijn hoofd ontstaat het plan om de bunker te gebruiken als schuilkelder voor zijn familie en vrienden.

Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Paul begint te overwegen om de bunker in te zetten voor Joodse weeskinderen. Nadat alle Joden uit het dorp verdwenen zijn, komen de Duitsers steeds vaker langs in het weeshuis om een kijkje te nemen. Dat is het moment waarop Paul besluit dat het tijd is om te handelen. Samen met de kinderen en de zusters duikt hij onder in de bunker.

Paul hanteert één regel: 100 dagen zonder bommen, en dan gaan we weer naar buiten. Maar het loopt anders. Zeven jaar later komen ze pas tevoorschijn. Hoe zijn ze eraan toe? Hoe ervaren ze de wereld na al die tijd?

Wat een prachtig en aangrijpend verhaal heeft Dieter Declercq neergeschreven. Door zijn schrijfstijl leef je intens mee met alle personages. Regelmatig stelde ik mezelf vragen als: is het al veilig buiten? Moeten ze nog blijven zitten? Het is een verhaal over angst, hoop, vriendschap en liefde voor de naaste. Hoe houden deze kinderen het vol, zonder buitenlucht en zonder vrijheid?

Dit boek is emotioneel en heeft mij diep geraakt. Toen ik het boek dichtsloeg, voelde ik vooral bewondering voor de veerkracht van deze kinderen.
Ik raad iedereen aan om dit boek van Dieter Declercq te lezen.