Wat een zalig boek was dit!

Het gebeurt niet heel vaak dat ik een boek bijna in één adem uitlees. Maar bij Het wilde eiland van Karen Swan wel. Ik ben weleens in Schotland geweest, maar van St Kilda had ik nog nooit gehoord. Eerst dus maar eens iets over de historie gelezen. Op zich al heel interessant! Het verhaal dat Karen Swan heeft neergezet rond de laatste inwoners van het kleine eiland in 1930 is minstens zo interessant. Je leeft helemaal mee met hoofdpersonage Effie en de moeite die zij later heeft om te wennen aan het leven op het vaste land. Op de achtergrond speelt een romance én een gebeurtenis die de nodige spanning geeft.
Ik begreep dat de auteur het eiland eerst zelf heeft bezocht alvorens aan het boek te beginnen, en dat is te merken. Heel knap en met veel inlevingsvermogen geschreven.
Wel een paar kleine foutjes: het Fluitekruid bloeit in het verhaal in de nazomer, wat natuurlijk niet kan. Ook laat ze de merels en de tjiftjafs in die periode zingen, maar die houden tegen die tijd allang hun snavel.
Kleinigheidjes die ik mevrouw Swan graag vergeef. :-)
Het boek eindigt met een enorme cliffhanger, maar ik las dat Effie in het tweede deel amper een rol speelt, omdat dan een ander personage wordt belicht. Dat vind ik wel even een domper, want ik was er ontzettend benieuwd naar hoe het verder zou gaan...
Enfin, misschien krijg ik in deel twee toch nog wat antwoorden.